Op chaotisch The Hague Jazz is alleen de muziek plezierig

The Hague Jazz. 17-19 juni, Kyocera Stadion in Den Haag. **

Gistermiddag liep het even uit de hand. Om half vijf mochten de bezoekers voor de hekken van The Hague Jazz tot hun verontwaardiging nog niet naar binnen, terwijl de concerten al bezig waren. Binnen staakten de beveiligers. Ze maakten ruzie met de organisatie van het festival omdat ze eerst hun geld wilden zien.

Het was een voorbeeld van wat er dit weekeinde mis ging op The Hague Jazz, al bleef de organisatie ontkennen: „Het was een goede editie en een fijne sfeer”. Desalniettemin bleek ze niet in staat het festival te runnen. Daarvoor waren er te veel geluiden van aanhoudende wanbetalingen, annuleringen, programmeringsfouten en onbegrijpelijke logistieke keuzes. En natuurlijk was het weer een grote spelbreker..

De verhuizing van het nette World Forum naar het Kyocera Stadion van voetbalclub ADO in Den Haag heeft het festival geen goed gedaan. Na vijf edities in het voormalige Congresgebouw had The Hague Jazz daar de vuurproef doorstaan. Er lag een stevig fundament, het bruiste er weer na het vertrek van North Sea Jazz, met volle zalen en een levendige sfeer. Om van kil voetbalbeton een warmbloedig swingende jazz en soullocatie maken, bleek een haast onmogelijke opgave.

Met populaire soul in tenten en ‘echte’ jazz in de catacomben van het ADO-stadion werd het een interessante ‘pot’: klank bokste op tegen windvlagen, sfeer nam het op tegen populaire voetbalcultuur. Maar wat de muziek betreft waren er echt onbegrijpelijke fouten: grote jazznamen als Danilo Perez en Trilok Gurtu waren als barmuzikanten in businessclubs weggezet op minuscule podia en de meezingers in de bar grenzend aan het podium Glenn Blue Note’s waren ridicuul.

Het grootste podium zou op het speelveld komen, maar daar werd op teruggekomen – „wegens voetbalsucces” werd de grasmat gespaard. Grote publiekstrekkers als Grace Jones en Angie Stone werden daarom verdeeld over andere zalen, met grote vertragingen en onbereikbare bovenzalen als gevolg.

Los van alle ruis was de muziek meestal plezierig. Nooit spannend, wel leuk. Veel jazz en soul van eigen bodem (Ruben Hein, Sinas, Michiel Borstlap, Waylon); een gros aan vermakelijke peace, love & soul-shows van Macy Gray, Angie Stone en Aloe Blacc; een percussief latinfeestje met drumster Sheila E.; de zalvende pastiche van Gino Vannelli, maar ook sfeervolle, toegankelijke jazz van Cassandra Wilson, Rachelle Ferrell en Danilo Perez. De gemeente Den Haag heeft The Hague Jazz „keiharde voorwaarden” gesteld. Er valt in elk geval heel wat te evalueren.