Land van waas en kwaal

Er bestaat een land waar eigen volk eerst is, altijd geweest en eeuwig blijft. Waar binnen bestaat door je er buiten te houden. Waar samen in je eentje gaat. Waar de ander voor anderen is en de één alleen. Waar zorg een zorg is en compassie een moeilijk woord. Waar kunst van plastic is en schilderen voor de winter moet. Waar toneel politiek is en politiek toneel. Waar tele zonder visie is, het witte doek om uit te wuiven. Waar creatief een lijden is, zonder medicijn. Waar links een hobby is en rechts omkeer maakt. Waar snelwegen worden uitgerold als lopers voor de toekomst. Waar hardrijden een teken is van goed krediet. Waar bedrijfsterreinen bloeien als tuintjes bij de stad. Waar de wijde blik een penthouse is. Waar vast goed, zeker goed is, zonder te weten voor wie. Waar een bank is om op te zitten of geld onder te verstoppen. Waar de bonus op vele punten wordt ingezameld. Waar de handdruk van goud is en de blik van staal. Waar speculaas is om te snoepen en speculeren om de poen. Waar hebben voor houden komt en houden alleen voor jezelf is. Waar voor kruipen eerst dringen komt, en de beurt is aan jou. Waar ik vooral niet jij betekent, en jij toch echt niet ik. Waar oud verbruikt betekent en nieuw enkel niks. Waar niets de dienst uitmaakt, al smachten we naar iets. Waar kennis een politiek vriendje is, en geen wetenschap. Waar studeren slechts een cursus is, in volgzaamheid, dat wel. Waar alles een rekensom is, terwijl delen niet bestaat. Waar rekenen uitgerekend is en rekeninghouders pachters zijn. Waar krediet zo langzamerhand door iedereen wordt verspeeld. Waar Jip en Janneke geen verhaal meer zijn, maar een nieuwe taal. Waar Henk opeens beladen is, en Ingrid echt niet kan. Waar vrijheid een partij beperkingen is, liberaal een glibberig beest. Waar touwtjes niet in handen zijn, maar om aan elkaar te knopen. Waar horen niet langer luisteren is en thuis niet langer hier.

Waar thuishoren ten slotte, misschien wel ongehoord is.

Floris-Jan van Luyn