Hoe wereldleed kinderen treft

Brief van mijn kind Ned. 2, 21.25 – 21.50 uur

Rampen en oorlogen, teruggebracht tot menselijke proporties. In de zes afleveringen van Brief van mijn kind schrijven jongeren over hoe ze worstelen met het onnoemelijke leed dat hun getroffen heeft. In de door Tessa Boerman, Gert Corba en Ingeborg Beugel geregisseerde IKON-serie komen tieners uit Brazilië, Haïti, Oeganda, Amerika, de Filippijnen en Rwanda aan het woord.

In de eerste aflevering zien we de veertienjarige Ana Raquel da Silva Azeveda. Ze zwerft al de helft van haar leven over straat in Rio de Janeiro. Op de vlucht voor een stiefvader met losse handjes en een onverschillige moeder. De beelden uit de mooiste stad van de wereld zijn prachtig, ook al is het treurig gesteld met de lijm en thinner snuivende straatkinderen. Ze spelen op de tofste stranden en schuilen ’s nachts in de holen en spleten onder de snelwegen.

Een echte brievenschrijver word je niet als je zo jong voor het zwerversleven kiest. De formule van het tv-programma wordt dan ook al snel een gammele kapstok en de documentaire verandert in een reguliere documentaire over Braziliaanse straatkinderen. Een reeks pubers vertelt over een leven met de keuze tussen stelen of prostitutie.

De beste teksten komen van een hulpverleenster en een voormalig straatkind dat nu rechten studeert. Vermakelijk is de twaalfjarige jongen die vertelt dat hij op straat „dronkenlappen afronselt”. Later wil hij politicus worden. Die gaat het nog ver schoppen.

Marcel Haenen