Cherkaoui neigt naar kitsch

Het Nationale Ballet met Cherkaoui/Dawson. Gezien: 17/6, Amsterdam. Herhalingen t/m 25/6. Inl: www.het-ballet.nl

De verwachtingen waren hoog gespannen. In afwijking op zijn eenzijdige, neoklassieke koers zou Het Nationale Ballet in het Holland Festival een nieuw werk presenteren van de Vlaams-Marokkaanse Sidi Larbi Cherkaoui, dé smaakmaker van het hedendaagse danstheater. Cherkaoui is bekend om werken waarin culturele en religieuze gelijkwaardigheid terugkerende thema’s zijn. Onlangs nog ontving hij de prestigieuze dansprijs Benois de la Danse.

Tijdens Labyrinth, een abstract-esthetisch werk voor 27 dansers, veranderen monniksfiguren steeds de ruimte op het podium door lange elastieken linten die uit de toneelnok hangen ingenieus met elkaar te vervlechten. Samen met de mystieke sfeer lijken de linten het levenslabyrint te vormen waarin de solisten zich bewegen: de een kent geen hindernissen, de ander wordt door haar partner geremd, een derde komt uiteindelijk tot de kern.

In soepele, neerwaartse bewegingen, lenig vloerwerk, ononderbroken vloeiende arm- en handbewegingen zijn de elementen herkenbaar waarmee Cherkaoui de klassieke danstaal heeft geïnjecteerd.

Toch is Cherkaoui’s vocabulaire onvoldoende om vijftig minuten te vullen. Bovendien, in combinatie met de new-agemuziek van Szymon Brzoska neigt een en ander, hoe integer gemaakt en uitgevoerd ook, naar spirituele kitsch.

Dat valt nog altijd te prefereren boven David Dawsons timelapse/(Mnemosyne), waarin alles zo mooi, hoog, diep, ver, flitsend en virtuoos is dat het al na vijf minuten doodslaat.