Op de valreep probeert de linkse kerk het weer

Ronald Sørensen (64) nam na tien jaar afscheid van de Rotterdamse gemeenteraad en begon deze week als Eerste Kamerlid voor de PVV, gedoogpartner van het huidige kabinet. ‘We eten banaan, we eten vis, wat fijn dat er (nog) varkensvlees is!’

Donderdag 9 juni

Vrij vroeg naar het stadhuis, want het openbaar vervoer staakt, maar onderweg geen extra drukte. De staking en het uitblijven van verkeerschaos hebben dus een tegengesteld effect: bezuinigen op de RET, onze regionale vervoerder, kan! Er zijn duidelijk goede alternatieven.

Om 17.00 uur mijn afscheid in de gemeenteraad. Mooie speeches van burgemeester Ahmed Aboutaleb die laat doorschemeren dat we – in tegenstelling tot wat sommigen graag suggereren – elkaar best mogen, en George van Gent, de nieuwe nestor van de VVD, die me ooit in die moeilijke, eerste collegeperiode enorm gesteund heeft. Tijdens mijn afscheidsspeech raak ik geëmotioneerd als ik de onvoorwaardelijke steun van mijn vrouw Nel benoem, die me ondanks haar ziekte (borstkanker) zo geholpen heeft. Ahmed helpt me door de impasse heen door te applaudisseren. Chapeau! Na afloop een staande ovatie!

In de burgerzaal heeft het Onderwijsmuseum een podium gebouwd. Bij de geschiedenisplaten heb ik de neiging uitleg te geven. Mooi fractiecadeau: een boek met een selectie van mijn columns, die ik al meer dan acht jaar lang iedere week – soms met vitriool – schrijf. Marco P astors reikt me de gouden Leefbaar-Rotterdamspeld uit. Zowaar weer ontroerd!

Vrijdag

Beetje katterig omdat we met het hele gezin hebben gegeten en uiteraard wat hebben gedronken. Op internet de speeches weer bekeken. In de loop van de middag heel veel geschenken uitgepakt. Opvallend veel pogingen van de linkse kerk om me op de valreep met linkse boeken alsnog te bekeren tot hun kerk. Onder het mom: het staat geschreven, dus het is waar. Daarnaast ook ontroerende kaartjes en mails. Ik word er verlegen van. Ik denk dat mijn besluit juist is om het rustiger aan te doen en meer te gaan genieten van de verleden jaar aangeschafte caravan.

Zaterdag

Op weg naar Den Helder waar we vrienden bezoeken die in een ‘opknaptjalk’ wonen. We kunnen de ingang van het hotel niet vinden, maar het VVV-kantoor biedt uitkomst. We zijn er al drie keer langsgelopen! De marinewerf waar onze vrienden liggen is prachtig gerestaureerd en ademt het verleden. Uiteraard laat ik de kans niet voorbij gaan om iets over onze maritieme geschiedenis te vertellen.

Zondag

Naar Alkmaar, waar in 1573 onze victorie begon! Hoeveel kinderen zouden dat nog op school leren? Mooie, gemoedelijke, typisch Nederlandse stad met vele gebouwen die we in Rotterdam missen. De rondvaart door de grachten is er één met hindernissen. Bij vele bruggetjes moet je niet alleen je hoofd int rekken, maar soms ook op de bodem knielen. Lastig als je, zoals Nel, gekneusde ribben hebt. Ik moet een andere vrouw van de bodem tillen. We hebben zoiets nog nooit meegemaakt, maar het geeft iets bijzonders. Na afloop ontlopen we het lawaai (muziek) op het Waagplein.

Maandag

In de middag weer thuis. Onze schoondochter nodigt ons uit voor ‘eten uit haar eigen land’: de Centraal-Afrikaanse Republiek. Heerlijk! Ze heeft de kip in verband met mijn allergie vervangen door varkensvlees en dat blijkt een verbetering. We eten banaan, we eten vis, wat fijn dat er (nog) varkensvlees is!

Dinsdag

Vergaderen met de PVV-senaatsfractie in de polder in het dorpje Neck (bestaat dat?). We nemen de eerste vergadering door en misschien gaan we direct voor een verrassing zorgen. Daarna maken we met elkaar het eten klaar in Mario’s kookstudio. Heel goed voor de groepsbinding die toch al voortreffelijk is. We hebben het nog even over de vervelende opmerking van een collega tegen de NOS, die vreest dat wij niet kunnen argumenteren. Weer die geborneerdheid. Merkwaardig als je lid van D66 bent. Een club die 45 jaar niets gepresteerd heeft en die de toepassing van de Wet van Godwin (1990) lijkt te hebben uitgevonden: vroeg of laat eindigt elk dispuut in een vergelijking met Hitler of de Tweede Wereldoorlog.

Woensdag

Ben duidelijk gepensioneerd. In de ochtend achter de pc mijn column geschreven om iedereen te bedanken die mijn afscheid heeft opgeluisterd. In de middag langs de speeltuin om naar de kleinkinderen te kijken en een wijntje te drinken met de jonge moeders. Ik mag niet betalen van de kantinejuffrouw: „Nee meneer Sørensen, u doet al genoeg voor ons.” Aardig. Soms heb je zo’n gebaar nodig.

Donderdag 16 juni

Lang weekend naar de camping en ik neem mijn studiemateriaal van de Eerste Kamer mee. Blijf het toch vreemd vinden dat er een indirect gekozen instituut is dat vier jaar lang de mogelijkheid heeft een direct gekozen instituut (Tweede Kamer) het werken onmogelijk te maken. Denk aan de ‘sneeuwschuiver’-opmerking van PvdA-leider Job Cohen. Daarom alleen al moeten we – ondanks onze scepsis – er hard aan gaan trekken. Mijn theoretische werk begint dit weekend op ons terras met uitzicht op een natuurgebied.