'Straks kan ik een Vespa kopen'

Floris Feilzer (16) jaar zit in 4 Havo op het Sint-Nicolaas Lyceum in Amsterdam.

Bedrijf: Paparazzi fotografie

Floris Feilzer loopt met zijn spiegelreflexcamera in zijn hand door de Cornelis Schuytstraat in Amsterdam. „Kijk, daar loopt Connie Breukhoven! Maar die zet ik niet op de foto”, zegt hij. „Ik heb een afspraak met haar zoon; die geeft me bijles Engels.”

Feilzer is de jongste paparazzo van Nederland. Hij fotografeert vooral in Amsterdam Oud-Zuid, waar hij woont, net als veel bekende Nederlanders. Sinds zijn elfde maakt hij foto’s van BN’ers. De eerste was van schrijver Kluun en zijn kinderen, tijdens de Sinterklaasoptocht in Amsterdam. „Ik liep mee als zwarte piet en zag ’m langs de kant staan.”

Hij heeft zijn foto’s geprobeerd te verkopen, maar dat lukte niet zo goed. „Ik ben alle roddelbladen langsgegaan.” Uiteindelijk kon hij een jaar later de eerste foto’s van Patricia Paay en haar nieuwe vriend kwijt bij het weekblad Party, waarvoor hij nog steeds werkt.

„Rond mijn elfde verkocht ik bijna niks, maar ik ben er wel mee doorgegaan. Dat zegt ook dat ik het niet alleen doe voor het geld.” Feilzer ziet het fotograferen vooral als een „leuke hobby”. Maar geld verdienen vindt hij ook belangrijk. Hij krijgt geen zakgeld en zijn kleding wordt betaald door zijn ouders. „Maar straks kan ik mijn eigen Vespa kopen. Bij de andere kinderen in de buurt wordt ’ie gewoon betaald door hun ouders hoor!”

„Honderden euro’s per week”, zegt hij ermee te kunnen verdienen. Maar Feilzer staat soms ook de hele middag op het Cornelis Schuytplein te wachten zonder een foto te maken. „Ach, ik vind het saaier als ik thuiszit.” Terwijl hij met zijn camera loopt, wordt hij nageroepen door een groepje jongens op een bankje. „Homo!” Feilzer haalt zijn schouders op. „Dat is van die jeugd die nu al geen toekomst meer heeft.”

Feilzer denkt dat ze jaloers op hem zijn. Zelfs klasgenoten zeggen wel eens tegen hem: „Jij gaat zeker weer wat fotootjes maken!”. Vrienden neemt hij soms mee als hij gaat werken, want hij fotografeert elke middag na school.

Feilzer: „Als ik iets voor school moet leren, doe ik dat om twaalf uur ’s nachts. Ik ben hoogbegaafd, dat is een keer uit een IQ-test gekomen. Maar ik haal er op school niet alles uit wat erin zit.” Enigszins tot onvrede van zijn ouders, die wel willen dat hij hoge cijfers haalt. „Maar ze willen vooral dat ik overga. Als dat niet gebeurt heb ik een probleem.”

Zijn moeder werkt op de Intensive Care en zijn vader is orthopedisch chirurg in het ziekenhuis. „Als hij me thuis ziet vraagt hij wel eens: ga je nog werken of niet? Of hij tipt me als er een BN’er door de buurt loopt. Dan stuurt hij een sms’je.”

Later wil Feilzer „de grootste paparazzo” worden. Anders wil hij graag rechten studeren en het fotograferen houden als bijbaantje.

Door de Cornelis Schuystraat lopen veel 16-jarige jongeren rond, net als Floris Feilzer. Maar zij maken geen foto’s van de BN’ers die er rondlopen. Feilzer denkt dat het komt omdat hij „erin heeft geïnvesteerd” en „professioneel is”. Ook vindt hij dat hij geluk heeft gehad dat hij in deze buurt woont en dat zijn ouders een camera voor hem konden betalen. „En je moet het natuurlijk durven.”

Dat hij jong is, werkt niet in zijn voordeel, zegt hij. „Als je ouder bent heb je betere gespreksstof en raak je gemakkelijker met elkaar bevriend.”

De gevestigde paparazzi vinden hem „een irritant jochie”, net als de BN’ers, zegt Feilzer. „Ze zien me als concurrentie en ze zeggen dat ik het vak verkloot. Of ze denken dat ik het geld niet nodig heb.” Hij kijkt even naar de camera in zijn hand. „Maar ik blijf gewoon lekker doorgaan, ze zoeken het maar uit.”

Floris Feilzers website: www.florisfotografie.nl