En nu op naar de poolparty

Tijdens hun schoolexamens volgden we Yoeri, Felisha en Piroska in de krant.

Ze zijn alle drie geslaagd. Eentje mag door naar de havo, de andere twee gaan studeren.

Alle drie zijn ze geslaagd, Piroska (15), Yoeri (18) en Felisha (17). „Ik wilde schreeuwen van blijdschap, maar ik kon alleen maar huilen”, zegt Piroska. „Om kwart over drie ging bij ons thuis de champagne al open”, zegt Yoeri. „Mijn moeder had speciaal een vlag gekocht en mijn tas hangt al buiten”, zegt Felisha. „Ik ben zo superblij!”

Drie weken geleden volgden we hun eindexamens in de krant. Piroska van Leeuwen zweette op Duits en economie tijdens haar vmbo-examen op de Open Schoolgemeenschap Bijlmer in Amsterdam Zuid-Oost. Het viel haar zwaar. Ze wilde zó graag door naar de havo. Yoeri Godfried, havist op het Christiaan Huygens College in Eindhoven tobde met natuurkunde. Van de vragen over optica en de breking van licht kon hij „geen chocola maken”. En Felisha Aakster van het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen vond Grieks en wiskunde pittig en vooral heel véél.

Maar ze hebben het gehaald. Piroska mag naar de havo. Yoeri gaat in Den Bosch toegepaste biologie studeren en Felisha internationale betrekkingen aan de Rijksuniversiteit Groningen. Alle drie blijven ze voorlopig thuis wonen.

Piroska zat vanaf 4 uur ’s middags bij de telefoon. „Het duurde zó lang dat ik toch weer ging twijfelen. Ik was zo zenuwachtig! Toen belde mijn mentrix en ze zei: je mag naar de havo! Ik had allemaal zevens en zelfs voor Duits had ik nog een zes.” Bij Yoeri ging het anders: als hij was gezakt zou hij tussen 2 en 3 uur gebeld worden. Maar de telefoon ging niet en dus knalde de champagne. Hij ging meteen naar school om zijn cijferlijst te halen. „Mijn hoogste cijfer is een 8,6 voor Engels en ik heb maar één 6, voor natuurkunde. Mijn gemiddelde cijfer is een 7,5. Da’s mooi! En ik had me niet eens zo heel goed voorbereid.” En toen bij Felisha om half vijf de telefoon ging, vroeg ze meteen naar haar gemiddelde cijfer. Dat was een acht, zoals ze gehoopt had. „Nu hoef ik niet te loten.”

Van Piroska’s klas gaan er een stuk of acht door naar de havo. Eén van haar vriendinnen is gezakt. „Ik baal ook voor haar. Ze was gewaarschuwd, maar ze wist niet dat het zó slecht zou zijn.” Een feest geven? Drinken? „Nee, drinken mag ik niet, daarmee wacht ik tot mijn zestiende. En ik ga geen feest geven. Mijn échte feest komt over twee jaar, als ik mijn havo-examen haal.” Op vakantie gaat ze ook niet, want haar jongere zusje speelt in een musical en moet elke dag repeteren. „Maar ik ben gewoon meer dan relaxed. Ik ben echt helemaal gelukkig.”

Felisha, die behalve een hardwerkende gymnasiast ook fanatiek tafeltennister is, had woensdagavond haar galabal op school. Ze droeg een „vrolijk gebloemde galajurk”. „Ik heb lekker gedanst en het was heel gezellig! Vanavond gaan we de stad in, naar de disco of de kroeg, net zoals het uitkomt. Ik heb er wel even zin in, een avond helemaal los!”

Yoeri had gisteren ook grootse plannen: het goot van de regen in Eindhoven, maar er was hoe dan ook een poolparty, een tuinfeest met zwembad bij vrienden. „Dat zal wel in het water vallen, maar niks kan de pret bederven.” Yoeri was vast van plan om vandaag op te staan „en nog precies weten wat ik gedaan heb”. Vanavond geeft hij zelf een feest, met een vriend. Daar komen zeker dertig, veertig mensen. Eén daarvan heeft zijn speciale belangstelling, want Yoeri heeft vorige week op het schoolgala „misschien wel mijn aanstaande vriendin ontmoet”. Hij was in smoking, zij – de blonde Jovelle – droeg een korte witte jurk. „Er broeit wat”, zegt hij lachend. „Wie weet wordt dat een leuke vakantieliefde. Mooier kan je het niet wensen!”