'De winst steek ik in het bedrijf'

Thijl Klerkx (16) zit in 5 gymnasium op het 4e Gymnasium in Amsterdam.

Bedrijf: bezorging bioproducten.

‘Er is geen biologisch sap, want mijn ouders hebben deze week niet bij me besteld”, zegt Thijl Klerkx terwijl hij in de koelkast kijkt. Hij eet snel een tosti, want over een kwartiertje moet hij weg. En hij moet zijn bakfiets nog ophalen uit de opslagbox.

Klerkx is de eigenaar van ‘Thijl’, een bezorgbedrijf voor biologische boodschappen. Dat werkt zo: op zijn website staat een link naar de site van zijn leverancier. Daarop bestel je de producten en vervolgens haalt Klerkx de voorverpakte kratjes op in een biologische winkel. En die bezorgt hij met een bakfiets op het juiste adres.

Als klein jongetje liep hij al rond met ideeën voor een bedrijf. „Op mijn achtste wilde ik een verzekeringsmaatschappij beginnen. Maar dat was een beetje te ambitieus gedacht.” Nadat hij op zijn twaalfde zijn internetbedrijfje had verkocht, las hij toevallig een boek over een Amerikaanse bezorgservice die verse producten rechtstreeks vanaf het land in de keuken aflevert. „Dat leek me een interessant concept voor Nederland.” Hij heeft eerst contact gezocht met een investeerder van wie hij geld heeft geleend om de fiets te kopen.

Zijn vader werkt bij de bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Zijn moeder heeft sinds kort een eigen bedrijfje. Ze coacht mensen in het onderwijs. „Soms geef ik haar advies. Over de inschrijving bij de Kamer van Koophandel had ze wat vragen.”

Snel loopt Klerkx naar het eind van zijn straat om de bakfiets op te halen. Hij heeft per week ongeveer twintig klanten. Zijn bedrijf kost hem vijftien uur per week, dat is inclusief mailcontact met de klanten.

Hij zegt voor zijn bedrijf nooit te spijbelen, althans, bijna nooit. „Ik heb me een keer ziek gemeld om naar de ‘Big Improvement Day’ te gaan, een dag voor ondernemers.”

Zijn vrienden begrijpen niet altijd dat hij verantwoordelijk is voor een bedrijf. „Ze zijn heel geïnteresseerd, maar sommige dingetjes snappen ze natuurlijk niet, zoals het uitbetalen van salaris aan mijn personeel.”

Eerst hielp de ex-conciërge van zijn school hem om ook op maandagochtend de boodschappen te bezorgen. „Hij ging weg bij onze school, dus ik heb ’m toen een baan aangeboden.” Maar de conciërge wilde na een tijdje weer een voltijds baan. Nu heeft Klerkx een studente in dienst die hij via Twitter heeft gevonden.

Elke donderdagmiddag fietst Klerkx zelf op zijn felgroene bakfiets door Amsterdam. „Daarin had ik niet zoveel keus, want ik mocht toen ik het bedrijf begon nog niet in een auto of op een scooter rijden.”

Klerkx wil in de toekomst graag zeven dagen per week in Amsterdam bezorgen. En daarna ook in de rest van het land. „Met de studie bedrijfskunde of economie die ik wil gaan doen, zal dat een beetje lastig te combineren zijn.”

Hij parkeert zijn bakfiets bij een huis in de Jordaan en belt aan. „Hoi Pierre, ik ben het, Thijl”, zegt hij door de luidspreker en met een druk op de knop vliegt de deur open. Hij blijft een tijdje weg. „Ik moest even de boodschappen in de koelkast zetten.”

Behendig stuurt hij de bakfiets de grachten over. „Hee Thijl, alles goed? Hoe staan de zaken?”, roept een oudere man met een zonnebril in het haar vanaf een terrasje. „Ja, wel goed”, antwoordt Klerkx, terwijl hij achterover kijkt. „Ik heb geen idee wie hij is.”

Met de zaken gaat het goed. De winst, zo’n 200 euro per maand, investeert hij in het bedrijf. „Ik heb er nooit financiële stress van gehad. Maar ik hoef er ook niet van te leven. Ik heb gewoon ouders die alles voor me betalen.”

Thijl Klerkx’ website: www.thijl.nl