Bij funky Chic valt alles op z'n plek

Chic. 16/6 Paradiso, Amsterdam. ****

Willen we hits? Dan krijgen we hits. Zanger, gitarist en producer Nile Rodgers is als oprichter van Chic niet alleen verantwoordelijk voor zijn eigen discosuccessen. Hij produceerde ook nummers voor Sister Sledge, Diana Ross, Madonna en David Bowie. Geef hem een kans om al die wapenfeiten uit de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig te spelen, en hij doet het. Paradiso kwam voorspoedig op gang bij Everybody dance en bereikte bijna twee uur later het kookpunt bij Le freak en Good times’. Daar tussen zat geen enkel slecht nummer.

Nieuwe nummers hoeven er niet meer bij te komen. De speellijst was gisteren vrijwel gelijk aan die van zes jaar geleden, toen Chic een live-album in Paradiso opnam. En toch was het dit keer leuker, strakker en funkier. De ‘Chic Organization’ zoals Rodgers zijn band steevast noemt, verwisselde de hautaine zangeressen van vorige keer voor twee vlotte meiden die het publiek mee kregen met vurige dans, doorleefde zang en precies de goede koortjes en gilletjes. Alles viel op zijn plek bij de band die deze muziek waarschijnlijk op zijn sloffen kan spelen, maar die juist nu wat rauwe spontaniteit toevoegde.

Nile Rodgers stond even stil bij het overlijden van medeoprichter en bassist Bernard Edwards, vijftien jaar geleden. Samen waren ze het onnavolgbare ritmetandem van de disco, met spel dat los uit hun polsen kwam. Als overlevende kan Rodgers, vorig jaar zelf ernstig ziek, goede sier maken met klassiekers als Like a virgin van Madonna, Spacer van Sheila B. Devotion en alle hits van Sister Sledge.

Een daverend Let’s dance van Rodgers en David Bowie zou het hoogtepunt van de avond zijn geweest als Le freak niet nog moest komen.

Nieuwe muziek kwam er pas in de toegift, toen de heren zich waagden aan een rondje jazzrock. Toen was het kwaad al geschied en droop het verdampte danszweet in dikke stralen langs de muren van Paradiso.