Terug in het hol van de leeuw

Vijf jaar geleden sprak iedereen over de hoogte van zijn salaris. Ook de Telegraaf waarvoor de Brabantse zakenman Boersma nu commissaris wordt.

Op maandag 30 november 2009 zal Michiel Boersma met enige opluchting de deur van zijn kantoor in Arnhem achter zich hebben dichtgetrokken. Het was zijn laatste werkdag als bestuursvoorzitter van energiebedrijf Essent. Het was mooi geweest, de klus zat erop.

Boersma had de maanden ervoor hard gewerkt om de verkoop van zijn bedrijf aan het Duitse RWE in goede banen te leiden. Dat was gelukt, ondanks publieke en politieke tegenstand. „De nationale energiesector moest in Nederlandse handen blijven”, hadden vele tegenstanders geschreeuwd.

Twee jaar eerder was de vorming van een ‘nationale kampioen’ in combinatie met Nuon mislukt. Dit keer had Boersma de missie wel volbracht. Hij was voldaan, maar moe. Ging uitrusten, met z'n vrouw op reis naar het Australië. En hij verheugde zich voor op de vele uren vrije tijd in het verschiet.

De chemicus die zijn carrière bij Shell was gestart zag misschien nog het meest uit naar een leven zonder het gezeur en gedoe dat bij een hoge functie in de semi-publieke sector hoorde. Jarenlang was hij de kop van Jut geweest. De kritiek in 2009 op de uitverkoop van Essent aan ‘het buitenland’ was eigenlijk nog niks vergeleken bij de storm die in 2005, in 2006, in 2007 – ja eigenlijk elk jaar – uitbrak over de hoogte van zijn beloning.

In april 2005 besloot Boersma om 80.000 euro, de helft van zijn in 2004 toegekende bonus, te schenken aan goede doelen. Kort daarvoor was heel Nederland, Essents eigen aandeelhouders voorop (provincies en gemeenten), over hem heen gevallen. Boersma was met 726.000 euro de beste verdienende topman in de semi-publieke sector, ruim vier keer de Balkenende-norm die toen nog niet eens bestond. Twee jaar later, april 2007, besloot Boersma afstand te doen van zijn aandelenbonus ter waarde van 1,3 miljoen euro. Opnieuw ten gunste van liefdadigheidsprojecten.

Het voormalige gemeenteraadslid van Boxtel kon zich de publieke kritiek op mensen die aantoonbaar te veel verdienen best voorstellen, maar er werd in zijn ogen teveel op de man gespeeld. Hij noemde later in een boek over topbeloningen van Volkskrant-journalist Xander van Uffelen vooral het gedrag van politici „beschamend”. Het was kwetsend dat „de aanval op mij als persoon was gericht. Graaier dit, graaier dat”.

Sinds zijn pensionering bij Essent was het een tijd stil rond de geplaagde bestuurder. Inmiddels is zijn agenda weer behoorlijk dichtgeslibd. In zijn laatste jaar bij Essent werd hij president-commissaris bij ProRail – ook al zo’n geplaagde semi-publieke onderneming. En hij was al commissaris bij het Finse olieconcern Neste Oil. Daarbij kwamen in de afgelopen jaren commissariaten bij Kema, Post NL en het Chinese elektronicaconcern Hexing.

Boersma is ook actief als toezichthouder bij een enkele culturele clubs en bij een grote zorginstelling (het VieCurie ziekenhuis in Venlo). Gisteren kwam er een nieuwe serieuze nevenfunctie bij: hij werd voorgedragen als commissaris bij de Telegraaf Media Groep – de krant die destijds voorop liep in de berichtgeving over zijn bonus.