Oude soul, moderne apparatuur

De Engelse Laura Vane zingt met de Nederlandse band The Vipertones.

Zware muziekfiles gaan van Brighton naar Dordrecht via digitale kanalen over en weer. De Britse zangeres Laura Vane stuurt ‘vocale kattebelletjes’. Thuis in Brighton schaaft ze aan de ruwe muziekschetsen die haar Nederlandse bandleden, The Vipertones, haar sturen. Ze bedenkt teksten, knutselt aan melodielijnen, zingt koortjes in en bedenkt de uithalen die haar licht schurende soulstem het best kan dragen.

Het is inmiddels een beproefde werkwijze voor Laura Vane & the Vipertones, die tot een nieuw, tweede album heeft geleid. Sugarfix bevat onbeschaamd blije liedjes in de categorie retrosoul – sterk beïnvloed door oude soulmuziek maar met moderne invloeden, en ‘dirty flirtyfunk’. „Yester-year but with today’s tools”, omschrijft de negenkoppige band het zelf. Dat kan zo ver terug in de tijd gaan als je wilt, zeggen Laura Vane en bassist Ton van der Kolk op een Rotterdams terras na een ochtend in de radiostudio. Ter promotie van de nieuwe cd logeert de blonde Britse, die eerder samenwerkte met The Streets en Gnarls Barkley, een tijdje bij haar bandlid in Dordrecht.

Dat die invloeden ver reiken is bijvoorbeeld te horen aan de aanstekelijke single Capsize, waarin veel muziekperiodes samen lijken te komen. Een rollende sixties gitaarlick, handklapjes op de maat voor een fifties-swing gevoel, een opzwepend blaasarrangement en een videoclip met een dansende Vane in vintage zwemgoed, opgedoken in de oude Britse badplaats Brighton. Ook op de cd-hoes presenteert Vane zich als quasi-onschuldig bellenblazende pin-up in gedateerd ondergoed.

Zoals bij veel hedendaagse hippe bandjes is ook bij Laura Vane & the Vipertones een zekere hang naar nostalgie te bespeuren. Soul vormt de rode draad in de gezamenlijke platencollecties, van Motown tot Britse northern soul, maar er is ook jazzfunk. Wel is alles opgenomen met de modernste apparatuur om het geluid te perfectioneren. Dat dat hen juist een behoorlijk smetteloos geluid oplevert, deert hen niet. „Neem The Daptones, de band waarmee Sharon Jones zingt”, verduidelijkt Ton van der Kolk. „Ze gloriëren natuurlijk in het opnemen met oude, analoge opnamespullen. De stoflaag zit erop. Onze retro-inspiratie is duidelijk, maar we vinden het niet noodzakelijk om nog eens extra kraken en veegjes toe te voegen aan onze sound. We laten onze muzikaliteit niet onder sneeuwen om een ouder geluid te krijgen.”

Het was een ontmoeting via My Space. DJ en producer Phil Martin (van o.a. de Jazzinvaders) vond Laura Vanes naam op een van zijn platen en zocht haar muziek op op internet. Aanvankelijk werd de zangeres uitgenodigd voor een eenmalige samenwerking voor een remix, maar Phil Martin en zijn muzikale partner producer en bassist Ton van der Kolk (o.a. Soul Snatchers) waren zo onder de indruk van haar vocale bijdrage, dat ze haar meteen uitnodigden voor een optreden. Er was sprake van een „natuurlijke klik” en voor dat ze het wisten schreven ze aan nummers die uiteindelijk zouden leiden tot het debuutalbum Laura Vane & the Vipertones dat in 2009 verscheen.

De soulswing van deze band is tot nog toe een beetje onder de radar gebleven. Nooit waren er hits – wel veel optredens, van North Sea Around Town, het Grand Depart in Rotterdam tot shows in Bulgarije, Zwitserland, Griekenland. Als solo-zangeres is ze ook betrokken bij andere muziekprojecten in Groot-Brittannië. Haar single met The Streets kwam vorige maand uit. „Maar de Vipertones zijn echt belangrijk voor me”, benadrukt ze. „We willen deze trein echt hard laten rijden.”

Ondanks alle logistieke rompslomp geniet de Britse zangeres nog steeds de voorkeur van de Vipertones. „Je blijft het horen wanneer een Nederlandse in het Engels zingt”, zegt Van der Kolk. „En niet alleen de uitspraak is een voordeel, Laura komt ook met spitsvondige leuke teksten aan.” Buiten dat is het natuurlijk haar stem. „Een bijna zwarte stem”, omschrijft Van der Kolk voorzichtig. Hoge noten, krachtig in haar uithalen, soulful, maar met iets stekeligs. Ze heeft niet zo’n clean geluid.” „Door het roken,” reageert Vane. „Nu ik gestopt ben kan ik echter meer rekenen op mijn stem. Dat rasperige en gritty in mijn stem treed nu alleen op wanneer ik moe ben.” Haar bassist grinnikt. „We zijn er wel fan van, dus we proberen haar zo moe mogelijk deze kant op te krijgen.”

Vane is als zangeres ongeschoold. Ze doet alles op gehoor. „Ik kijk wel wat ik weet te verzinnen.” Ze probeert altijd „in het sentiment” van een liedje te gaan zitten. „Bij alle muziek hoort een bepaalde emotie. Als ik die voel, tracht ik dat in de noten te leggen. Het is gevaarlijk te denken dat je door simpelweg bepaalde ingrediënten te mengen meteen een sterk liedje zou hebben.”

De Vipertones hebben binnenkort shows in Frankrijk, Duitsland, België. De band profiteert hierbij van de internationale uitstraling met een Britse frontvrouw. De suggestie dat de band in Europa ook zou kunnen meeliften op het succes van Caro Emerald en haar retroswing, wuiven ze in eerste instantie weg. „We zien niet echt overeenkomsten, behalve dat een bandlid in beide bands speelt”. Maar: „we vissen allemaal in dezelfde vijver met onze retro-accenten en de meer soulvollere kant van de popmuziek. Dus als haar succes deuren opent, zijn we blij.”

Even leek de wind gunstig te waaien: een uitnodiging van het Glastonbury-festival. Dat bleek een dode mus, zucht Vane, een optreden zonder gage. Voor een negenkoppige groep blijven goedbetaalde boekingen een groot goed. „Voorlopig moet er nog geld bij om deze Hollands-Britse alliantie te laten horen. Maar het kómt, ik weet het zeker.”

Cd Laura Vane: Sugarfix (Social Beats/ UNIQUE).Tournee: lauravaneandthevipertones.com