Eva en Nicolas maken groene ruzie in Lille

In Duitsland zijn de Groenen de partij in opkomst. Franse Groenen kunnen (nog) niet profiteren van de crisis bij traditioneel links. Nicolas en Eva oefenen nog in ruziën.

Zij noemt hem Nicolas, hij spreekt haar aan met Eva, maar wat volgt is vaak bikkelhard. Nicolas is een veel te toegeeflijke, naïeve softie die termen van anti-ecologisten overneemt om Eva in diskrediet te brengen. Hij maakt een karikatuur van mijn ideeën, zegt Eva Joly. „Ik ben niet hard of sektarisch, ik ben strijdbaar. Ik ben vastberaden, maar niet koppig.”

Neen, net Eva maakt een karikatuur van mijn ideeën, zij legt me woorden in de mond, riposteert Nicolas Hulot. „Ik had gehoopt dat de ecologische strijd er geen was van slagen onder de gordel. Noch ikzelf noch mensen uit mijn team hebben ooit de behoefte gehad om andere kandidaten zwart te maken. Dat is helaas niet wederzijds.”

Het is toch even slikken voor de ongeveer vijfhonderd Franse groenen die in de gymzaal van een lyceum in Lille luisteren naar het laatste debat tussen de vier kandidaten die strijden om de groene nominatie voor de Franse presidentsverkiezingen van volgend jaar.

Voor het eerst organiseert Europe Ecologie Les Verts (EE-LV) voorverkiezingen, met drie van dit soort debatten. Sinds 23 uur gisteravond, na afloop van het laatste debat, mogen 32.896 leden en sympathisanten van de groene fusiepartij hun stem uitbrengen via internet of briefpost. Op 29 juni wordt het resultaat bekend gemaakt. Is er dan geen kandidaat met meer dan 50 procent, dan volgt tot 7 juli een tweede stemronde. Op 12 juli wordt de groene kandidaat voor ‘2012’ bekend gemaakt.

In Lille, net als eerder in Parijs en Toulouse, blijkt hoezeer de groene partij worstelt met deze voorverkiezingen. Linkse kandidaten die zich tegen elkaar afzetten, elkaar verwijten maken, dat is toch eerder iets voor de Parti Socialiste of klein-links, niet voor de vredige groenen. Op het einde van het debat blijkt ook nog maar eens hoe weinig de kandidaten inhoudelijk van mening verschillen. Of het nu gaat om veiligheid (meer preventie, minder repressie), het debat over cannabis (uit de strafwet halen want het huidige beleid heeft gefaald), of onderwijs (meer middelen nodig en meer aandacht voor zwakkeren), de groenen aan de tafel en in de zaal zijn het roerend eens.

Als Joly zegt dat „we eerlijk moeten vertellen dat de belastingen omhoog moeten” krijgt ze van iedereen applaus. Waarom dan toch die vaak gemene speldeprikken? Je ziet dat de kandidaten zich er zelf onwennig bij voelen. Allemaal zullen ze de uitslag van de voorverkiezingen respecteren en de groene kandidaat steunen, beloven ze op het einde.

Waarom maken de groenen het zich zo moeilijk? Ook oudstrijder Daniel Cohn-Bendit vraagt het zich af. Het Europees parlementslid, van wie velen hadden gehoopt dat hij zich als ‘natuurlijke’ kandidaat zou presenteren voor 2012, vindt dat de partij al vanaf de eerste ronde volgend jaar een gezamenlijke linkse kandidaat van de Parti Socialiste moet steunen. Dit om te vermijden dat zoals in 2002, door het teveel aan kandidaten ter linkerzijde, het Front National doordringt tot de tweede ronde, waardoor Frankrijk opnieuw wordt opgezadeld met een rechtse president.

Cohn-Bendit probeerde op het eerste congres van de groene fusiepartij, begin deze maand in La Rochelle, nog een motie goedgekeurd te krijgen waardoor EE-LV zou afzien van een kandidaat voor 2012.

Toen bleek dat zijn motie het niet zou halen, liet Cohn-Bendit verstek gaan voor het congres. Zijn tweede vrees, naast die voor het FN: als links verstandig stemt voor de PS, blijven de groenen achter met 3 procent van de stemmen. Dat verzwakt meteen hun positie bij een regeringsvorming. En dan heeft EE-LV de wind tegen bij de parlementsverkiezingen later dat jaar.

In Lille spreken de aanhangers van EE-LV elkaar moed in, maar stiekem zullen velen blij zijn als de voorverkiezingen straks achter de rug zijn. En ze weten ook, president zal hun kandidaat nooit worden. „Maar misschien maakt een van hen wel carrière als onderzoeksrechter of tv-presentator”, grapt iemand achterin de zaal. Zo wordt er toch nog even gelachen op deze gespannen avond.