Drama, massascènes, humor en soft porno

opera

Les Huguenots van G. Meyer-beer. Door de Kon. Munt-opera Brussel o.l.v. M. Min-kowski. Regie: O. Py. T/m 30 juni. *****

Les Huguenots is een opera van grote getallen. Genre: Grand Opéra. Duur: 5 uur. Sterrollen: 7. Aantal voorstellingen in Parijs na de première in 1836: ruim 1000. Jammer dat het werk nooit meer wordt uitgevoerd.

Of beter: bijna nooit. Parijs zag de laatste opvoering in 1936, Nederland in 1931. Maar de Koninklijke Munt in Brussel sluit dit seizoen nu moedig en knallend af met een productie van Les Huguenots in grootse stijl, gezongen door een jaloersmakend inventief samengestelde topcast van zangers die de ‘onmogelijke’ schaal en stijl uitstekend aankunnen.

Les Huguenots vertelt het verhaal van de Bartholomeusnacht (1572, slachting van tweeduizend protestanten). Het onderwerp is een kolfje naar de hand van de altijd politiek geëngageerde regisseur Olivier Py. Hij heeft nu de verleiding weerstaan het ‘twee geloven op een kussen’-liefdesverhaal van Raoul en Valentine op te vatten als eigentijdse West Side Story. In plaats daarvan presenteert hij een spektakel dat visueel net zo eclectisch is als Meyerbeers muziek.

De potentiële taaiheid van Les Huguenots schuilt in de omvang. Hoe maken Meyerbeer en librettist Scribe van een vrij eenvoudig verhaal zo’n omvangrijke opera? Door alle gedachtes te expliciteren. („Wie is die vreemde snuiter?”/„Ik ben zwaar teleurgesteld!”) Toch vliegen de uren om, door de originaliteit van de partituur (kleurrijke soli voor exotische instrumenten als viola d’amore) en de eenheid tussen muziek en scène die Py en dirigent Marc Minkowski hebben weten te bereiken.

Partituren-afstofspecialist Minkowski verleidt het orkest en minstens even geweldige koor van de Munt tot vlammend, hoog-dramatisch en soms Rossiniaans zangerig spel. Py benut op zijn beurt extreem vaardig de entertainmenttools die gewoon in de partituur aanwezig zijn: drama, massascènes, humor en soft porno. Vooral de tweede akte aan de oevers van de rivier is onvergetelijk, met naakte gratiën die Raoul speels spetterend à la Emmanuelle betoveren en Raoul die met orale spelletjes koningin Marguerite bijna haar zelfbeheersing doet verliezen; haar Ah! Ah! Ah! Si j’étais coquette! is een broeierig hilarisch hoogtepunt.

Vocaal is Les Huguenots berucht, maar tenor Eric Cutler bezit als Raoul de juiste mix van heldenpathetiek en zoetgevooisde minnaarstonen. Opvallend zijn de baritonale bas Jérome Varnier (Marcel) en de piepjonge sopraan Yulia Lezhneva met haar romig-altige geluid als hitsige page. Stralend, stromend, betoverend is Marlis Petersen als koningin Marguerite. De reis naar Brussel zeer waard.

Mischa Spel