Accepteer alles in dit leven

Francisco X. Stork: De laatste zomer van de Krijgers des Doods. Lemniscaat, 303 blz. € 16,50

Pancho heeft wel iets anders aan zijn hoofd, als zijn vriend D.Q. hem de eerste regel leert van het Manifest van de Krijger des Doods: niet zeuren. Of, zoals hij het later wat hoogdravender stelt: ‘Een Krijger des Doods is dankbaar voor elke seconde tijd die hij krijgt, en beseft hoe kostbaar al die seconden zijn.’

Want Pancho, een latino-jongen van zeventien uit New Mexico, heeft weinig om dankbaar voor te zijn aan het begin van De laatste zomer van de Krijgers des Doods. Zijn moeder is al jaren dood, zijn vader een paar maanden, zijn zus ook net. Wraak nemen op het verlies van zijn zwakbegaafde zus is het enige waar hij mee bezig wil zijn – de man vinden die bij haar was, in haar laatste uren, en hem vermoorden.

Het leven heeft andere plannen met hem, in deze door Aleid van Eekelen-Benders vertaalde young adult-roman van Francisco X. Stork. Hij komt terecht in een opvanghuis waar hij zijn leeftijdsgenoot Daniel Quentin ontmoet, afgekort D.Q., die hem meteen, ietwat opdringerig, omarmt als Krijger-bondgenoot en vriend én betaald verzorger, want D.Q. moet zware chemo-behandelingen ondergaan tegen kanker.

De ziekte gaat het boek overheersen – Stork voert de twee jongens naar een speciale kliniek, brengt hen in een pijnlijke driehoeksverhouding met ziekenverzorgster Marisol, laat een strijd over D.Q.’s genezingstraject ontstaan met diens moeder. Het is een vol boek, het verhaal schiet alle kanten op, maar alles heeft een functie.

Pancho krijgt de kans niet meer over zijn wraakplannen na te denken, want de koele kikker met bokstalent krijgt nu emotionele ‘stoten op de romp’ waar hij niet tegen opgewassen is. Hij wordt door de vele gesprekken en gebeurtenissen gedwongen na te denken over het leven en de dood, het geloof, de liefde.

Uiteindelijk is dat allemaal terug te voeren tot het Manifest van de Krijger des Doods – het pleidooi voor acceptatie van alles wat het leven brengt. Die geeft de roman diepte, al is dat, zoals ook in Storks eerste vertaalde young adult-roman Marcelo en de echte wereld (2010), diepte die zich vlak onder de oppervlakte bevindt. Zingeving gebeurt tamelijk expliciet en de handreikingen voor een betekenisvol leven liggen voor het oprapen.

Het is misschien wat Amerikaans, wat makkelijk en wat opzichtig geconstrueerd, maar De laatste zomer van de Krijgers des Doods is een goed verteld verhaal met beklijvende personages, en bovenal zo’n oprechte lofzang op het leven, dat je er verder niet over hoeft te zeuren.