Te veel flashbacks halen vaart uit mooi belicht kung fu-avontuur

Kung Fu Panda 2. Regie: Jennifer Yoh Nelson. In: 190 bioscopen ***

Jarenlang braken animators zich het hoofd over het weergeven van vachten. Een uitdaging, want haren hebben weerbarstige eigenschappen. Dat zoveel recente animatiefilms dieren in de hoofdrol hebben, hangt deels samen met die ambitie om berenhaar, fladderende leeuwenmanen of een stugge pels zo goed mogelijk in beeld te brengen. Al dat zwoegen had resultaat: vacht deint nu volstrekt natuurlijk in de wind.

Hoogste tijd dus voor een nieuwe uitdaging. In het tweede deel van Kung Fu Panda lijkt dat licht: het valt op hoe mooi de lichtval is. Er is prachtig strijklicht te zien, fijn zacht licht of juist felle stralen die zich niet door bomen laat tegenhouden. In 3D ziet het er allemaal buitengewoon fraai uit. Ook putten de animators inspiratie uit het aloude Chinese schaduwspel, waarvan de titelsequentie van Kung Fu Panda 2 een pakkend voorbeeld is. In korte tijd passeren de belangrijkste locaties en figuren in silhouettenvorm alvast de revue. Soms is het bijna jammer dat je ook nog op het verhaal moet letten, zo verleidelijk is het om je op de gedetailleerd geanimeerde voor- en achtergrond te concentreren.

In Kung Fu Panda 2 neemt de mollige vechtpanda Po het op tegen een sluwe tegenstander: de pauw Shen die China wil vernietigen. Po wordt net als in deel 1 bijgestaan door de Furious Five: een tijgerin, aapje, bidsprinkhaan, adder en kraanvogel die ook alle hun mannetje staan als het op vechten aankomt. Hun missie leidt het zestal door het Chinese vasteland, met z’n prachtige pagodes, mistige berglandschappen en overweldigende natuur. Waarbij de tekenaars allerlei licht vangen, met vaak adembenemend resultaat.

Toch is Kung Fu Panda 2 geen meesterwerk: in het verhaal loopt het een beetje mis. Zo komt panda Po er eindelijk achter dat de gans Mr. Ping niet zijn verwekker is en gaat hij tijdens zijn queeste ook op zoek naar zijn biologische vader. Daarbij speelt een trauma een grote rol, dat op gezette tijden in flashback getoond wordt. Hoewel die flashbacks diepte geven aan het personage Po, houden ze de vertelling op. Meestal vallen ze net op de momenten dat het verhaal vaart krijgt: dat frustreert nogal.