Moorden oplossen in het LA van de jaren veertig

Game

L.A. Noire

Van Team Bondi, Rockstar. Voor Xbox 360, PlayStation 3 *****

De makers van L.A. Noire hebben een stad nagebouwd met daarin talloze auto’s, mensen, replica’s van oude geweren – en doen er vervolgens weinig tot niets mee. In plaats daarvan blijkt alles te draaien om verhaal en dialoog. Misleidend wellicht. Een probleem? Allerminst.

Ex-marinier en rechtschapen rechtshandhaver Cole Phelps werkt zich omhoog binnen het justitiële apparaat van Los Angeles in de jaren veertig. Voortbewegend in een milieu dat cynisch of corrupt of beide is, probeert hij het juiste te doen. Ster van de show: gezichtsanimaties. Elke spiertrekking, frons en flauwe glimlach is zichtbaar en draagt bij aan de geloofwaardigheid. Achter die prachtige techniek gaan goede stemacteurs schuil en daarachter weer goede scenario- en dialoogschrijvers. Het spel dat L.A. Noire even leek te worden, een Grand Theft Auto-kloon, wordt geen moment gemist.

De gameplay staat in dienst van de plot. Er wordt nauwelijks geschoten en autorijden is meestal optioneel. In plaats daarvan verzamel je bewijs, in de hoop het te kunnen gebruiken tegen iemand die voor je ogen staat te liegen. Luisteren en observeren dus, in een virtuele wereld waarin je normaliter rondrijdt of schiet.

Het is alsof je in een enorme speeltuin bent waar je alleen op de schommel mag. Maar wel de mooiste schommel waarop je ooit hebt gezeten.

Rogier Kahlmann