Het anti-obesitashuis en het ontmoedigingsbeleid van de lift

En week geleden werd het onthuld: het nieuwe appartementencomplex The Melody. Dit complex is het eerste anti-obesitashuis in New York, en is speciaal ontworpen om mensen weer aan het bewegen te krijgen.

Om dit te bewerkstelligen is er een fitnessruimte op de eerste verdieping (niet in de kelder, zoals vaak het geval is) en een grote tuin met actieve speeltoestellen voor kinderen. Bij de dubbele trap met uitnodigende, limoengroene leuningen zijn er plaatjes van dansende vrouwen op de muren te zien en klinkt er jazzmuziek. Om de mensen nog meer tot de trap te verleiden is de aanwezige lift expres traag en klinkt er geen liftmuziek. Ook hangen er overal motiverende spreuken, zoals: „A person's health can be judged by which they take two of at a time, pills or stairs.”

Het leukste aan The Melody vind ik het ontmoedigingsbeleid van de lift. Het idee om helemáál geen lift te installeren vond men vast te betuttelend, waarop iemand opperde om er dan maar een intens grimmige machine van te maken, traag en stil als een graflift, in de hoop dat iedereen dan wél al jitterbuggend over de frisgroene trap zal zwieren.

Wat mij betreft had er ook nog een onzichtbare hondenurine-verstuiver in de liftcabine bevestigd kunnen worden, of een soundtrack van angstaanjagend krakende geluiden.

Het idee van een anti-obesitashuis is misschien nog niet eens zo gek, aangezien een groot aantal mensen in rap tempo dikker wordt. Waarom zouden we echter stoppen bij obesitas? Er zijn nog wel meer slechte gewoonten waar we van af moeten komen, en wellicht zijn wooncomplexen gericht op speciale behoeften precies wat we nodig hebben. Zo zie ik een anti-rook-huis voor me, waar de muren behangen zijn met een longen-motief, elke traptrede een rochelend geluid maakt als je er op stapt en de sprinklers aangaan bij elke gedetecteerde molecuul sigarettenrook – ook de sprinklers in de slaapkamer. Of een huis voor de overly cheerful, de mensen die maar niet van hun stuk te krijgen zijn en hierdoor veel leed veroorzaken bij de rest van de maatschappij. Zij komen thuis in een trappenhuis waar continu ‘Friday’ van Rebecca Black wordt afgespeeld en op elke deur een grote niet-gelukkige smiley prijkt (smileys zijn een serieuze zaak voor ziekelijk vrolijke mensen). Er zal ook een IRL-huis komen, ‘In Real Life’, waar hardcore computergebruikers in appartementen met Japanse muren van papier wonen. Elke dag wordt een uur de stroom afgesneden, waarin iedereen verplicht naar zijn buren toe moet om bij te kletsen en een stuk van Herman het Vriendschapsbrood door te geven. Er zijn ‘Lees eens een boek, lapzwans’-huizen en ‘Vergeet je moeder die je in een verzorgingstehuis hebt gestopt niet’-huizen, waar elke zondag een alarm afgaat.

Architecten hebben de toekomst.

Renske de greef

Lees eerdere columns terug op nrcnext.nl/renske