Gezichtsherkenning

Dat mijn collega Ward Wijndelts tijdens een gezamenlijk verblijf in New York bij Facebook probeerde in te loggen, kon volgens de beveiliging van het sociale netwerk niet door de beugel. Zijn account werd geblokkeerd omdat opeens inloggen in het buitenland een ‘verdachte activiteit’ is. Maar het kosmopolieten-hatende Facebook is de slechtste niet, en bood Ward een oplossing in de vorm van een spelletje. Facebook toonde vijf keer drie foto’s van zijn Facebookvrienden. Als hij alle keren goed raadde wie die mensen zijn, mocht Ward weer inloggen. Om de gezichten van zijn vrienden, die overigens allemaal collega’s waren, stond een raar vierkantje. Alsof ze in het vizier genomen werden. Ik herkende die vorm van een nieuwe opzienbarende functie die Facebook onlangs lanceerde: gezichtsherkenning.

Stel een vriend maakt een foto van je en zet deze op Facebook. Voortaan krijgt hij dan via de gezichtsherkenningsfunctie de suggestie dat jij op de foto staat, en of hij jou misschien wil taggen. Die functie staat automatisch voor iedereen aan. Als je vijf keer doorklikt in de privacyinstellingen, vind je ergens een knopje om het uit te zetten.

Maar ben je er dan vanaf? Natuurlijk niet. Je vrienden krijgen dan geen tag-suggesties meer, maar op de achtergrond kan Facebook gewoon blijven bijhouden of jij op foto's verschijnt. En dat kan in theorie, en misschien wel in de toekomst, tot enge scenario’s leiden. Stel, een jongen komt erachter dat hij homoseksueel is, maar durft het zijn streng-religieuze ouders niet te vertellen. Hij gaat stiekem naar een gaybar. Door de hele zaak worden foto’s gemaakt, maar hij peinst er niet over om met zijn vrienden te poseren. Hij is hier anoniem, denkt hij. Maar af en toe licht zijn gezicht toch op een van een flits. Op een paar foto’s van wildvreemden, staat hij op de achtergrond.

Geen probleem, zou je zeggen. Ware het niet dat Facebook hem automatisch kan herkennen. Zodra de knop er komt dat je alle foto’s waar een bepaald iemand opstaat kan opvragen, beleeft die jongen een geforceerde coming out. Het is nu nog een what-if-scenario, maar Facebook heeft eerder functies gelanceerd die de privacy volgens de maatstaven van de massa ernstig schonden. Wat doen we vervolgens met die privacybezwaren?

Helemaal niks. Facebook is nog te leuk en te belangrijk voor ons sociale leven om de alleswetende Mark – ‘privacy is achterhaald’ – Zuckerberg een hak te zetten. En natuurlijk gaan we, zoals Alexander Klöpping vorige week op deze plek schreef, met iCloud onze privébestanden naar de servers van Apple uploaden. Daar staan ze lekker veilig, ook als je laptop in het water valt.

Ik ben benieuwd wanneer de balans tussen gemak en privacy naar de andere kant doorslaat.

Ernst-Jan Pfauth