Bevolkingsopbouw Turkije en Griekenland verschilt

De observaties van Jan Kuitenbrouwer in Griekenland, tijdens zijn „zeiltocht langs een ‘aartslui’ landje”, horen bij die van de bezoeker van een typisch Europees land (Opiniepagina, 7 juni). De bevolking is overwegend bejaard, verwend en geprivilegieerd.

De Turkse bevolking is daarentegen overwegend jong. De weinige jonge Grieken zijn wel beter opgeleid dan hun leeftijdsgenoten in Turkije. Zij emigreren graag naar Londen, Noord-Amerika of Australië. De emigratiereflex is in praktisch elke familie net zo geaccepteerd als in menige Ierse familie. Over de hele wereld zijn Griekse gemeenschappen. Zij zijn te gebruiken als springplank voor een niet zelden glansrijke carrière.

De Turkse havenstadjes die Kuitenbrouwer bezoekt, zijn emigratiebestemmingen voor ambitieuze, jonge Turken uit het achterland. Die Griekse havenstadjes zijn bevolkt met de achterblijvers. Op z’n minst gaan jonge Grieken naar Athene, om nog enig perspectief te hebben. Na een degelijke opleiding aan de prima universiteiten vinden ze met moeite een ingang in de gesloten arbeidsmarkt. Zonder connecties of geluk hebben ze weinig opties. Ze kunnen emigreren, of meedoen met de anarchisten in de wijk Exarchia, in straatgevechten met de politie, ter bescherming van de privileges van hun ouders die ze ooit hopen te genieten.

De braindrain van Griekenland is de onderliggende tragedie. Die kan alleen worden omgekeerd als het systeem even streng wordt gesaneerd als het IMF in het verleden met succes elders heeft gedaan.

Reinder Rustema

Amsterdam