's Zomers geen voetbal en dus geen vrienden

DAVID: Ik voel me zo eenzaam en verlaten.

SIMON: Wat zeg je nu?

DAVID: Kijk, dit is precies het probleem. Zelfs jij begrijpt me niet. Besef je niet dat het voorbij is?

SIMON: Waar heb je het over?

DAVID: Het seizoen, man. Het voetbalseizoen. Na Nederland-Uruguay sloeg de wanhoop als een zwarte golf over me heen. Ik zie op tegen twee maanden zonder echt voetbal. Geen WK. Geen EK. Alleen transfergeruchten, en zelfs die stellen in juni weinig voor. Het is zo hard, zo somber, zo leeg…

SIMON: Je klinkt als Woody Allen. Ik bedoel, je klinkt nog meer dan anders als Woody Allen.

DAVID: Voel jij dan geen leegheid?

SIMON: Nee. Jij benadert het voetbal als fan, ik als professional. Ik ben niet emotioneel betrokken. Ik observeer en analyseer.

DAVID: Als een psychoanalyst?

SIMON: Zoiets.

DAVID: Als ik nu op de bank ga liggen, kun jij me helpen?

SIMON: Je hoeft niet eens te gaan liggen. In China doen ze tegenwoordig psychoanalyse via Skype.

DAVID: Wat?

SIMON: Je weet toch dat China de nieuwe groeimarkt is voor Freudiaanse psychoanalyse? In de VS sterft de psychoanalyse uit, omdat het niet werkt en niet meer door medische verzekeraars wordt betaald.

DAVID: Het sterft uit? Dat is vreselijk. Straks begrijpt niemand nog de grappen van Woody Allen.

SIMON: Maar in China leeft het voort. Sinds kort hebben de Chinezen Freud ontdekt. Het enige probleem is dat ze aan een chronisch tekort aan psychoanalysten lijden. Daarom worden yups in Shanghai en Peking per Skype, in het Engels, behandeld door oude joodse Freudianen in New York die anders werkloos zouden zijn. Sommige Chinezen denken zelfs dat Freud met zijn patiënten skypte.

DAVID: Maar ik ben geen Chinees. En jij zit nu in Nieuw Delhi.

SIMON: Het zou inderdaad beter zijn als wij in mijn behandelkamer waren. Dan kon jij gaan liggen praten, terwijl ik achter je hoofd mijn mails doornam. Maar we zijn nu toch al aan het skypen.

DAVID: Waar heb jij je psychoanalytische opleiding genoten?

SIMON: Nou, ik woonde vroeger in Londen op een busrit afstand van het huis van Freud.

DAVID: Dat klinkt goed. Oké, wat nu? Moet ik je dingen vertellen?

SIMON: Wat je wilt. Maar je moet goed beseffen: het doel van psychoanalyse is niet om jou te genezen. Het doel is dat jij me jarenlang vertelt over je problemen (die uiteindelijk automatisch plaats zullen maken voor nieuwe problemen) en dat je daarbij ongeveer 50.000 euro netto aan mij uitkeert. Aan het einde weten we allebei veel meer over jouw problemen.

DAVID: Uitstekend! Oké, mijn grootste probleem is dat ik ’s zomers geen vrienden heb omdat mijn enige vrienden de mensen zijn met wie ik voetbal kijk.

SIMON: Je zou Fins voetbal kunnen kijken. Zij hebben een zomercompetitie, met Jari Litmanen.

DAVID: Ja. Maar Fins voetbal raakt me niet. Ik moet me betrokken voelen. Vorige week probeerde ik het met tennis. Ik keek de Franse Open.

SIMON: Goed zo. En hoe voelde je je?

DAVID: Ach, het veld was te klein, het was rood in plaats van groen, de witte lijnen waren anders, en, en, er was maar één net, en niet eens het juiste soort net, en – o, het was afgrijselijk!

SIMON: Misschien zou je je minder angstig voelen als je vriendschappen zou sluiten met mensen die van andere sporten houden.

DAVID: Wat heeft dat voor zin? Tegen de tijd dat dat lukt, is het voetballen alweer begonnen, en dan heb ik niets aan die nieuwe vrienden.

SIMON: Is het ooit in je opgekomen dat jouw problemen misschien niets met voetbal te maken hebben?

DAVID: Huh?

SIMON: Misschien ligt de oorzaak van je problemen in je hele persoonlijkheid, en in je diepste wezen?

DAVID: Ehh, nou, misschien…

SIMON: Uitstekend! We boeken nu al vooruitgang. Helaas is onze tijd vandaag op. 300 euro, alsjeblieft.

DAVID: Volgende week dezelfde tijd?

SIMON: Natuurlijk.

Simon kuper en david winner