Pen door het hart

In de boekbeschrijving naar aanleiding van Hal Herzog''s boek over dierenethiek (wetenschapsbijlage 4&5 juni) wordt een kardinale misvatting gepresenteerd die de discussies over vegetarisme, bio-industrie en veehouderij steeds erger begint te vervuilen. Het betreft het vermeende onderscheid in de categorieën ‘zij’ (om te slachten/op te eten) en ‘wij’ (om te aaien). De Balinees omringt zijn vechthaan met alle mogelijke zorgen, maar steekt de zwaar gewonde verliezer zonder veel poespas een pen door het hart. Ik heb heel wat lammetjes met de fles grootgebracht, terwijl ik (en iedereen in mijn buurt) heel wel wist dat het dier voor het jaar om was geslacht zou worden. Het lot van mijn snoezige konijnen was ons ook bekend. Anders dan bij de mens, maakt het voor het individuele dier helemaal niets uit of het 6 uur (eendagskuiken), 6 weken (slachtkuiken), 6 maanden of 6 jaar leeft voor het de dood vindt. Van wilde dieren haalt 90 procent de volwassenheid niet, van de vissen 99.9 procent niet. En laten we wel wezen, ook bij de mens wordt het steeds gewoner om het leven uiteindelijk kunstmatig (euthanasie, genoeg is genoeg) te beëindigen, ze mogen heel wat langer leven dan het huisdier, dat is waar, en ze krijgen ook allemaal een nette begrafenis of crematie, maar niemand zal toch het recht op affiniteit en naastenliefde laten afhangen van die al of niet kunstmatige levensbeëindiging.

Dirk Zoebl

Utrecht