DINKY TOYS IN DE WOESTIJN

Fotograaf Kadir van Lohuizen (1963) reist in veertig weken van het zuiden van Vuurland, over de Pan-American Highway, naar Alaska. Hij bezoekt de vele migranten die langs de route leven en werken. Deel 2 van een tweewekelijkse rubriek.

De Atacama in Chili is de droogste plek op aarde. In een deel van deze uitgestrekte woestijn heeft het al minstens tweehonderd jaar niet geregend. De natuur is weinig uitnodigend voor mensen. Toch is het hier een drukte van belang.

De Atacama is niet alleen het thuis van de grootste open kopermijn ter wereld, de woestijn is ook al decennia de kurk waar de Chileense economie op drijft. Het begon met nitraat, de grondstof voor kunstmest. Nu gaat het om koper.

Na 18 uur in de bus vanaf Santiago, kom ik aan in Antofagasta, een stad aan de Stille Oceaan, waar de woestijn in de zee stroomt. Een gitzwarte snelweg slingert zich door de woestijn richting de Andes in het oosten. Mijn eindbestemming is Calama. Het was ooit een stoffig gehucht, maar toen hier 96 jaar geleden koper werd gevonden, veranderde alles.

De grote kopermijn in Calama heet Chuquicamata. Het ziet er uit als een hoge berg. Maar de berg blijkt afval te zijn en is van binnen hol; vanaf de rand staar ik in een gapend gat van een kilometer diep. In de diepte rijden vrachtwagens heen en weer. Deze dinky toys blijken van dichtbij reusachtig te zijn; alleen het wiel is al bijna vier meter in doorsnee.

Ik ontmoet Juan Carlos Avello in de mijn, die hem omlijst als een filmdecor. Juan komt oorspronkelijk uit Los Angeles, een stad in het zuiden van Chili. „Ik werk hier sinds vijf jaar en nu is mijn vrouw er ook. Calama is heel erg afgelegen, maar we hebben een huis gekocht en zijn gelukkig. Het enige nadeel is dat ik mijn geluk moet betalen met mijn gezondheid.”

Reis mee via de app voor de iPad of via www.viapanam.org