Oververhitte heteluchtblazers

Blazers en mondharmonica bepalen het geluid van de New Yorkse groep Hazmat Modine. „Onze muziek heeft iets ouderwets”, zegt bandleider Wade Schuman.

In verbijsterende aantallen komen ze tevoorschijn, de cicaden uit de Verenigde Staten die zeventien jaar onder de grond verblijven. Met hun gesjirp proberen mannetjes een vrouwtje te lokken. „De nood is bijzonder hoog, met 120 decibel zijn het de luidruchtigste insecten op onze planeet”, grinnikt Wade Schuman, oprichter en leider van de New Yorkse band Hazmat Modine. Hij heeft hun laatste cd genoemd naar het insect.

Het duurde tien jaar voor de negenkoppige band in 2007 internationaal doorbrak. De groep is genoemd naar plafondkachels die je overal in Amerikaanse fabriekshallen kunt aantreffen. „Modines zijn heteluchtblazers, net als wij”, zegt Schuman. „Hazmat is een samentrekking van ‘hazardous material’. Het omschrijft hoe de band klinkt: tot het uiterste geladen, alsof we elk moment kunnen ontploffen.”

Het geluid van Hazmat Modine wordt bepaald door de combinatie van blazers en mondharmonica. Schuman speelt breed uitgesponnen solo’s op de mondharmonica, waarbij zijn instrument nauwelijks van een gitaar te onderscheiden is. De blazers warmen de muziek op en geven de band een flexibel karakter. Hazmat Modine kan zodoende diverse terreinen bestrijken, van vroege jazz, swing en blues tot soul en folk uit de jaren zestig.

„Onze muziek heeft iets ouderwets”, erkent Schuman. „Muzikaal voelen we ons inderdaad verwant aan de vroege blues en aan het oudere werk van Louis Armstrong. Daarnaast zitten er invloeden in van Slim Gaillard en Screamin’ Jay Hawkins, die elk op hun eigen manier humor in hun muziek verwerkten. Je moet als muzikant om jezelf kunnen lachen. Rockzangers die triest naar hun schoenen staren kun je toch niet serieus nemen? ”

Schuman heeft vijf jaar gewerkt aan het materiaal voor Cicada. Naast eigen songs bevat de cd nummers als ‘Buddy’ en ‘Walking Stick’, allebei bekend geworden door opnamen van Louis Armstrong. De nummers van Schuman zijn een weerslag van het toeren met zijn band. Ze bevatten geluiden die hij onderweg opnam – insecten, vogels, zijn eigen voetstappen en een accordeonist onder een bruggetje in het Vondelpark. „Het zijn herinneringen die ik opsla en verzamel”, vertelt hij. „We zijn geen band die het hele jaar door over de wereld reist. Het is geen dagelijkse routine. Ik geef les aan de New York Academy of Art, dus toeren doen we alleen tijdens vakanties. Die geluiden voeren me terug naar de plekken waar ik geweest ben.”

Onderweg ontmoette Hazmat Modine ook de Gangbé Brass Band uit Benin. Op een paar tracks van Cicada pompen deze Afrikaanse blazers het geluid nog verder op. Beide groepen beleefden zoveel plezier aan deze opnamen dat ze hun samenwerking voortzetten. Tijdens de Europese toer van Hazmat Modine staan ze verschillende keren samen op het podium, ondermeer op het Nijmeegse Music Meeting festival. Schuman werkt aan nieuwe stukken voor deze combinatie. „We komen dan wel van twee verschillende continenten, maar we hebben veel gemeen. Plezier in het spelen, aanpassingsvermogen. Samen zijn we precies een zwerm cicaden. Oorverdovend.”

Cicada van Hazmat Modine. De groep is te zien op zo 5/6, Paradiso, en za 11/6, Music Meeting, Nijmegen (met de Gangbé Brass Band)