Grote karekiet

Sinds enige tijd zijn mijn vrouw en ik in het bezit van een motorsloepje, waarmee we avontuurlijke reizen maken op de Loosdrechtse plassen, alleen bij mooi weer. We zijn al op leeftijd en geen ervaren zeelui, dus zodra wij het haventje verlaten, veranderen we meteen in Hyacinth en Richard, uit de Engelse televisieserie Keeping up appearances, die een ritje met de auto maken. „Mind the pedestrian, Richard!” „But he is on the sidewalk!” „Nevertheless, I want you to drive carefully” „But I AM driving carefully, Hyacinth!”

Zo gaat het bij ons ook. „Pas op die zeilboot! Zeilboten hebben voorrang.” „Maar die is heel ver weg!” „Ja, maar hij zeilt heel hard en recht op ons af.” „Niet te dicht bij het riet! Dat kan in de schroef raken.” „Kijk je uit, daar is een eiland.” „Niet zo hard!” „Voorzichtig!”

Op deze manier gaan wij tekeer, twee kwetterende bejaarden in een veel te klein bootje op een veel te groot meer. Wie aan het roer zit is Richard, de ander is Hyacinth, en dat om beurten.

Op een ochtend gaan we voor anker, moegevaren en moegekrakeeld en genieten van de stilte. We liggen in de buurt van een rietkraag, ver buiten de drukte op de plas.

Opeens hoor ik luid en duidelijk de zang van de grote karekiet, en ik zie hem ook, deinend op een rietpluim. „De grote karekiet!” schreeuw ik en val in mijn enthousiasme bijna overboord. Thuis verwittig ik terstond de bevoegde instanties, in dit geval Siegfried Woldhek, die alles van vogels weet. „Is het bijzonder?” vraag ik hijgerig. „Jazeker. In heel Nederland zijn maar 29 meldingen van de aanwezigheid van de grote karekiet....”

„Dus dit is nieuw!”

„...waaronder Loosdrecht”, gaat hij verder.

Ik breng geen nieuws, maar blijf het gevoel houden een belangwekkende ontdekking te hebben gedaan.