Espressso met Moammar Gaddafi

Sterven Het is de derde keer dat ik espresso drink met Maommar Gaddafi en waarschijnlijk ook de laatste keer. De Libische leider herhaalt wat hij enkele dagen terug op de Staatstelevisie heeft gezegd: ‘Wij zullen niet opgeven, we verwelkomen de dood.’ Waarom ook alweer? Gaddafi neemt een slokje van zijn espresso. ‘Waarom?’ zegt hij. ‘Waarom

Sterven

Het is de derde keer dat ik espresso drink met Maommar Gaddafi en waarschijnlijk ook de laatste keer. De Libische leider herhaalt wat hij enkele dagen terug op de Staatstelevisie heeft gezegd: ‘Wij zullen niet opgeven, we verwelkomen de dood.’ Waarom ook alweer? Gaddafi neemt een slokje van zijn espresso. ‘Waarom?’ zegt hij. ‘Waarom wat?’ Ik vraag hem waarom hij wil sterven. ‘Omdat ik me niet zo maar laat verjagen.’ En waarom laat hij zich niet verjagen? ‘Omdat ik wil heersen en wil blijven heersen,’ zegt de Libische leider, ‘omdat ik een monster ben dat alles kapot wil trappen en omdat ik een jongetje ben dat zijn zin wil hebben. Omdat Caligula moet verbleken bij Gaius Gaddafi.’

Het Internationale Strafhof in Den Haag onderzoekt of Gaddafi massaverkrachting inzet als wapen tegen de opstandelingen. ‘Prachtig,’ zegt de Libische leider. ‘Wat een prachtig verhaal!’ Ik vraag hem of het waar is. ‘Laat ik het zo zeggen,’ antwoordt Gaddafi. ‘Het is te mooi om te ontkennen.’ De NAVO bombardeert Tripoli nu ook overdag. Is hij niet bang? ‘Ze moeten bang zijn voor mij!’ roept Gaddafi. ‘Ik ben het monster en de gek. Ik! Ik!’ Hij drinkt zijn kopje leeg, de laatste slokken. ‘O, had het volk maar één nek…’