Mystificatie als stunt

Er was één foto, en Wu Lyf gaf geen interviews. „We waren ons nog aan het ontwikkelen, dus waar moesten we over praten?”

De nieuwe Britse band Wu Lyf heeft zijn eigen regels. De band geeft geen interviews, liet het lemma in Wikipedia opheffen wegens ontoereikende informatie, en poseert niet voor foto’s.

De muziek van Wu Lyf sijpelde het afgelopen jaar door naar het publiek, via ep’s en een enkele videoclip. Laag rommelende drums, kerkorgels en echoënde gitaarflarden, de zanger klinkt als een drenkeling die vergeefs op de kant probeert te klimmen. Ook de melodieën, van liedjes als Cave Song en Spitting Blood, geven een gevoel van wanhoop. Alsof de muzikanten samen een kei tegen een helling duwen; maar als ze bijna boven zijn rolt de steen terug. Het hoogtepunt wordt nooit bereikt.

Van Wu Lyf (spreek uit: Woo Life) – een acroniem van ‘World Unite! Lucifer Youth Foundation’ – was totnogtoe slechts één foto bekend: vier jongemannen met doeken voorgebonden, omgeven door rook. Dat het muzikanten waren, blijkt nergens uit, dit zouden evengoed hooligans of demonstrerende studenten kunnen zijn.

Vandaag wordt de sluier weggetrokken. Aan tafel in een Amsterdams café verschijnt de helft van Wu Lyf: bassist Tom McClung (21) ongeschoren, met een zachte stem, zanger Ellery Roberts (20) met helblauwe ogen en een bijna doorschijnende teint. Ruim een jaar hebben ze de pers ontweken. En in die maanden groeide hun faam. Vanaf het eerste optreden van Wu Lyf in thuisstad Manchester verbreidde zich het nieuws over hun kwaliteiten, en de geïnteresseerde platenmaatschappijen snelden toe. De eerste single, een download via de eigen website, was direct uitverkocht. Hoe meer er op de bandleden gejaagd werd, hoe onzichtbaarder ze zich maakten.

Volgens de muzikanten was de mystificatie niet bedoeld om aandacht te trekken. Zanger/organist Ellery Roberts vindt het „vanzelfsprekend” dat ze destijds niet ingingen op interviewaanvragen. ,,We waren onze muziekstijl nog aan het ontwikkelen. Waar moesten we over praten?”

Inmiddels zijn de opnamen voltooid, en verschijnt de debuut-cd Go Tell Fire To The Mountain aanstaande maandag. McClung: ,,Liedjes maken is een vierpersoons bokswedstrijd, waarbij emoties ongecensureerd worden geuit. Dit is wat je hoort als wij onze mond opendoen en onze instrumenten bespelen. En dat is eerder wanhopig dan macho, of agressief.”

Dat gevoel van wanhoop dat de muziek uitdrukt, past bij het ideaal van de muzikanten, en dat is een eigen jeugdbeweging te creëren: samen sterk, tegen de verdrukking in. Het vuur in zowel de groepsnaam (‘Lucifer’) als in de cd-titel, staat voor ‘het vuur ontsteken’. „Oftewel inspiratie geven”, zegt McClung. „Wij hebben een stichting, met op dit moment zo’n 900 leden. De mensen die onze eerste ep kochten werden vanzelf lid van die ‘foundation’. In ruil voor hun steun kunnen ze naar speciale optredens, die we organiseren. En bij die concerten ontmoeten ze elkaar.” Binnenkort geeft Wu Lyf een uitverkocht optreden in Parijs. ,,En de dag ervoor hebben we zelf ergens een concert geregeld, heel klein, voor de 100 Franse foundation-leden. In de toekomst zullen de leden ook de gelegenheid krijgen om hun eigen ideeën bij te dragen: video’s maken, of tentoonstellingen organiseren.”

Hun debuut-cd verscheen via het eigen Lyf-label, want Wu Lyf wilde zich niet verbinden met de platenindustrie. De bandleden doen alles zelf: zelf cd’s uitbrengen, zelf de hoezen ontwerpen, zelf concerten organiseren, zelf de rechten regelen. En zo herhaalt de geschiedenis zich weer eens: Wu Lyf en hun foundation zijn niet de eersten die zich afkeren van de gevestigde orde, en hun eigen spelregels bedenken. In de punktijd ontstond al de ‘Do It Yourself’-strategie, die sinds de jaren zeventig, door steeds nieuwe generaties bands werd herontdekt.

Achter de ideeën van de twintigers van Wu Lyf schuilt dan ook een beproefde ideologie: het Situationisme van de fransman Guy Debord (1931 – 1994). Het Situationisme, dat een nihilistische component had maar ook van het leven ‘poëzie’ wilde maken, was eind jaren zestig de inspiratie voor de studentenopstanden in Parijs. In de jaren zeventig werd het Situationisme geëxploreerd door de punkbeweging; sommige tekstregels van de Sex Pistols zijn rechtstreeks ontleend aan de schotschriften van Debord.

Kent Roberts het werk van Guy Debord via de Sex Pistols? ,,Ik heb het via vrienden leren kennen. De interpretatie van de Sex Pistols van de ideeën van Debord, vind ik afschuwelijk. Zij gebruikten het als een excuus voor een nihilistische houding, en die ‘fuck everything’-mentaliteit. Voor mij is het een manier om naar de wereld te kijken: ik denk aan Debord als ik reclameposters zie, met gefotoshopte modellen: niets is meer echt, tegenwoordig. Die vervreemding, daar schreef hij al over”, zegt Roberts, die naast zijn bezigheden als zanger sinds kort ook internationale betrekkingen studeert. „Niet dat ik me blindstaar op Debord, Bugs Bunny is voor mij net zo goed belangrijk, om de manier waarop hij altijd weer ontkomt aan de man met het geweer, en zo zijn vrijheid behoudt.”

Nu bands via internet onophoudelijk de aandacht proberen te trekken, is Wu Lyfs terughoudende stijl des te opvallender. „Onlangs waren we op tournee met een band die alles op de oude manier doet”, zegt McClung, ,,een contract bij een grote platenmaatschappij, zoveel mogelijk optreden, steeds interviews geven. Maar bij hun concerten kwam weinig publiek en eigenlijk werden ze er zelf ook moedeloos van.

,,Door internet is de zichtbaarheid nu vermenigvuldigd. Maar wie wil mijn wederwaardigheden lezen via microblog; of overal You-Tube-filmpjes van bekijken?” zegt Roberts. „Wij vinden dat een vorm van overvoeren, en daar zien we geen voordeel in.”

‘Go Tell Fire To The Mountain’ van Wu Lyf verschijnt maandag bij PIAS.