'Het verbaast mensen dat ik van klassiek houd'

Oud-voetballer en columnist Jan Mulder stelde voor muziekcentrum Vredenburg zijn ideale muziekavond samen, met onder meer Mahler en DeWolff. „Muziek ís toch liefde?”

Het was een wonderlijke aanblik: Jan Mulder die, een week of twee geleden, een gedeelte van het Radio Filharmonisch Orkest dirigeerde in De Wereld Draait Door. Ze speelden de bombastische ‘Walkürenritt’ uit Wagners opera Die Walküre, om aandacht te vragen voor ‘De Nacht van Jan Mulder’, aanstaande zaterdag in muziekcentrum Vredenburg. Een soort Zomergasten, maar dan met muziek, klassiek én pop, live uitgevoerd. Mulders interviewer annex gesprekspartner op het podium is actrice Carice van Houten.

Heeft u nu ook al verstand van muziek?

„Welnee. Maar ik ben wel een groot liefhebber. Dat wil niet zeggen dat ik doorlopend muziek draai hoor, maar in de auto staat wel altijd Radio 4 aan. Ja, sommige mensen zijn verbaasd als ze horen dat ik van klassiek houd. Dat zeiden ze ook al toen ik ging schrijven: ‘God, jij, als vóetballer?’ Die hokjesgeest, ik lijd er enórm onder.” (lacht).

Waar en wanneer is die liefde voor klassieke muziek begonnen?

„Ik ben opgegroeid in een klein middenstandsgezin en speelde accordeon omdat er geen geld voor een piano was. Ik heb nog altijd spijt dat ik hem heb weggedaan toen ik in Brussel ging voetballen. Ik dacht dat ze me anders niet serieus zouden nemen.

„De echte liefde voor klassiek is later gekomen, toen ik al dik in de twintig was. Door vrienden die me platen van Mahler gaven en door films. ”

U heeft geen lichte kost geprogrammeerd. Mahler, Wagner...

„Toen ik werd uitgenodigd, zei ik meteen: ik ga voor het zware werk. Geen lieflijke kamermuziekjes. Als je dan de kans hebt, moet je ook ‘all out’ gaan, vind ik. Met groot koor, het slot van de Tweede symfonie van Mahler. Hel en verdoemenis, zoals de wereld eigenlijk is. En op het laatst wint het leven toch nog over de dood. Want ik ben niet helemaal een pessimist. Zoals Mulisch zei: ‘Dat ik doodga, moet nog worden bewezen.’ ”

‘Liefde’ is de rode draad van de avond. Waarom?

„Muziek ís toch liefde? Dat klinkt dan weer zo zijig, maar goed. Schoonheid, daar ga ik voor. Wel met een kwinkslag. Er komen bijvoorbeeld ook twee Belgische dames die schitterende, ironische nummers over de liefde zingen.”

Wat is de meest persoonlijke keuze op het programma?

„Ik hou heel erg van de muziek van Guus Janssen. Waaróm? Je kunt niet alles verwoorden. De FIFA heeft nu een commissie benoemd om de corruptie te onderzoeken. Met Placido Domingo, Henry Kissinger en Johan Cruijff. Ik vind dat van zó’n gigantische schoonheid, maar waarom, dat kan ik ook niet benoemen.”

Er klinkt ook ‘lichtere’ muziek.

„Ja, de uitsmijter is popachtig. De bluesrockband DeWolff ken ik uit DWDD, net als Lilian Hak. Ze maakt filmmuziek-achtige songs. Daar was ik helemaal door betoverd. Waar ik ook naar uitkijk: Werner Herbers die muziek van Kurt Weill gaat spelen. Ik ben een man van de jaren twintig. Ik houd van die sfeer en ook van architectuur uit die tijd, vooral in Berlijn.”

Ook een beetje een romanticus, dus?

„Ik ben een romanticus, ja. Het is keihard. Ik laat me liever niet in een hokje duwen, maar inderdaad, ik ben dat wel. Ik laat me graag meeslepen. Ik bewonder graag. Dat is het, ik bewonder me gék.”

De Nacht van Jan Mulder. 11/6 Vredenburg, Utrecht. Inl.: www.vredenburg.nl