Goede gasten maken nog geen goede presentatoren

Kort na het begin van het lopende seizoen van Knevel & Van den Brink (EO) constateerde ik dat het verschil met Pauw & Witteman (VARA) steeds kleiner werd. Als om te onderstrepen dat het na elven op Nederland 1 één pot nat zou zijn, schoof Jeroen Pauw gisteren als gast aan bij Andries Knevel en Tijs van den Brink.

De aanleiding vormde het bezoek dat Pauw, voormalig presentator van de inzamelingsactie voor Haïti, onlangs als journalistiek inspecteur aan dat land had gebracht. Zijn tegenstrevers als het om late night talkshow gaat, waren nogal in hun nopjes met deze vangst.

Op papier had de aflevering een gedroomde bezetting van louter sterren onder de talkshowgasten. Naast Pauw waren dat twee koppels van wie verwacht kan worden dat ze stevig met elkaar in de clinch gaan: de historici Herman Pleij en Maarten van Rossem over nut en noodzaak van een Nationaal Historisch Museum, en de CDA-prominenten Henk Bleker en Hannie van Leeuwen.

Toch bleef dat vuurwerk een beetje uit en twitterde Bert van der Veer, een van de regisseurs van Pauw & Witteman, een aansporing aan Jeroen om vooral niet in slaap te vallen.

Natuurlijk was er spanning in de relatie tussen het partijbestuurslid dat haar vertrek aankondigde en de vol respect terugpratende staatssecretaris in een regering die ze nooit gewild had. Een doyenne die zegt de barricaden op te zullen gaan om de bejaarden en gehandicapten te verdedigen, dat is goed voor televisie: „Henk, al loop je de benen uit je lijf, het publiek zal dit kabinet toch waarnemen als het kabinet-Rutte.”

Ook het debat van de historici als afscheidssaluut aan het afgeblazen museum voor vaderlandse geschiedenis bevatte spannende elementen. Van Rossem was daar altijd al tegen geweest, omdat hij bij wijze van spreken boven de poort in grote letters zag staan „verboden voor immigranten”. Pleij veinsde niet te begrijpen waar Van Rossem het over had en wees erop dat de behoefte aan het opnieuw definiëren van een nationale identiteit al langer speelt dan sinds de opkomst van het populisme in de Nederlandse politiek.

Hij zag door het programma heen steeds voorbeelden van typisch Nederlands gedrag, zoals het doortastende pragmatisme van Bleker bij het bevrijden van Hollandse groenten uit de gijzeling van een Russisch importverbod en het voortdurend door elkaar heen praten van de gasten.

Het naar elkaar toe groeien van Pauw & Witteman en Knevel & Van den Brink zit voornamelijk in de keuze van de gasten. Zoals het gezicht van Pauw gisteren verried, zijn de mannen van de EO nog steeds weinig overtuigende presentatoren. Soms laten ze hun gasten te veel de vrije hand, dan weer grijpen ze te rigoureus in. Het op tafel zetten van een fles wodka en een geldzak om Bleker te laten kiezen hoe hij in Moskou succes boekte, dat is gewoon te flauw.