Eindelijk: een Nederlandse roadmovie die overtuigt

Rabat

Regie: Jim Taihuttu, Victor Ponten. Met: Nasdrin Dchar, Marwan Kenzari, Achmed Akkabi.In: 22 bioscopen. ***

Dat is even schrikken bij de begintitels. Coproducenten van de Nederlandse roadmovie Rabat zijn dezelfde bedrijven – uitgeverij Lebowski Publishers en muzieklabel Top Notch – die onlangs met onsmakelijk lawaai de debuterende schrijver James Worthy in de markt hebben gezet. De film zou toch niet net zo’n opgeklopte, hijgende hype blijken te zijn?

Dat valt reuze mee. Rabat is een innemende, soms zelfs poëtische film over drie Nederlands-Marokkaanse jongens die een oude taxi naar Rabat rijden. De film is bepaald niet vrij van clichés rond Marokkanen. Daar zijn ze weer: de ijverige student die vooruit wil komen in de wereld, het kruimeldiefje dat niet wil deugen en de jongen die droomt van zijn eigen shoarmazaak. Maar met dank aan deze tweede generatie Marokkanen als filmpersonages is tenminste wel het probleem opgelost dat Nederland eigenlijk te klein is voor een meeslepende roadmovie.

Hoe dichterbij Marokko, hoe beter Rabat wordt. De brave Nadir moet voor zijn vader een taxi naar Rabat rijden, alwaar pa ook meteen een bruid voor hem heeft uitgezocht. Ongevraagd rijden zijn beste vrienden Abdel en Zakaria met hem mee.

De drie jongens staan vlak voor de grote stap naar het volwassen leven en het is de vraag of hun vriendschap die overgang zal overleveren. Ze slapen in goedkope hotels, eten goedkope pizza’s in een restaurant van een Turk die zich als een Italiaan voordoet en blijven hangen in Barcelona nadat ze een liftster hebben ontmoet. De eindscène waarin Nadir aan tafel zit met zijn gearrangeerde aanstaande schoonfamilie, is volkomen in tegenspraak met zijn personage tot dan toe, maar blijft wel geestig.

De film zwenkt nogal. Soms mikt Rabat op de lach, maar even vaak worden er alleen kleine, toevallige ontmoetingen en gesprekken geobserveerd, die onderweg plaatsvinden en waar de film alle tijd voor neemt. Die scènes zijn het mooist. Je kunt in de nogal bruuske zwenkingen van de film een gebrek aan samenhang zien, maar Rabat blijft daardoor aangenaam verrassend en onvoorspelbaar.

Peter de Bruijn