Dans op 'Boléro' mist scherpte

Nya van Abou Lagraa. Gezien: 8/6, Amsterdam. Herhaling 9/6. Inl: www.hollandfestival.nl **

Het Holland Festival is, zo meldt de website, ‘het toonaangevende internationale podiumkunstenfestival van Nederland’ dat jaarlijks ‘uitzonderlijke voorstellingen van internationaal niveau’ presenteert. Dan mag je dus wat verwachten. Het is daarom een raadsel wat de voorstelling van de Cellule Contemporain du Ballet National Algérien in editie 2011 doet.

Zeker in Frankrijk, waar choreograaf Abou Lagraa is geboren en getogen, zijn voorstellingen met een mix van hiphop en moderne dans zeer talrijk – men denke aan de fameuze groep Black, Blanc, Beur (opgericht in 1979!). Dat niveau haalt het tweeluik Nya, voor negen dansers, bij lange na niet. Het eerste deel is gezet op Ravels Boléro, wat een aardig, maar niet erg origineel idee is: de muziek slaat, net als de choreografie poogt te doen, een brug tussen westerse en oriëntaalse culturen. Een sterke relatie tussen muziek en dans wordt echter niet gelegd. Geen moment hebben de bewegingen de scherpte die hiphop aantrekkelijk kan maken.

Waarom dan toch deze voorstelling geprogrammeerd? Omdat Algerije op theatergebied een ontwikkelingsland is? Omdat Holland Festival zich van zijn niet-elitaire kant wil laten zien? Geen van deze argumenten rechtvaardigt zo’n provinciale voorstelling in het meest prestigieuze theaterfestival van Nederland.