Een kamer voor alle bekers

Marcel van Roosmalen is bij het EK Koikarpers.

Er werden extra punten gescoord als de vis oogcontact maakte met juryleden.

De ‘Koi-industrie’, we konden ons er weinig bij voorstellen totdat we een weiland bij Appeltern in de Betuwe op liepen waar het Europees Kampioenschap Koikarpers werd georganiseerd. In twee grote witte tenten stonden blauwe bakken met kleurige vissen, koikarpers. Er omheen een stuk of tien Japanners met kladblokken. Zij gaven punten voor de kleur, de vorm en de schubben van de vis. Extra punten waren er als de vis oogcontact maakte met juryleden. Als dat gebeurde, raakte het publiek in extase.

De prijs van een koikarper kan oplopen tot 40.000 euro.

„Het is maar wat de gek er voor geeft”, zei Joachem Clement van kokygyo koi ’t Viske, een van de grootste leveranciers van koikarpers, vijverartikelen en filterinstallaties. Een paar van zijn klanten, een wat sjofel geklede Belg en zijn vrouw, hadden de hoofdprijs gewonnen voor de mooiste vis. Ze kregen een grote goudkleurige beker en een schilderij van kunstenaar Ingo Leth, die zich heeft gespecialiseerd in ‘Japanse schilderijen’.

„Wij zijn van origine steigerbouwers”, zei de prijswinnaar nadat hij met zijn vrouw was gaan zitten op een stapel zakken in de stand van Poko Koivoer. Al het geld wat ze verdienden ging op aan de sport. De prijswinnende vis had 20.000 euro gekost, ze hadden er veel plezier van.

„Je kunt ook een plant kopen”, zei de vrouw. „Maar die beweegt niet.”

Haar man: „Een dure auto, een Jaguar bijvoorbeeld, dat is ook leuk, maar als je die tegen een boom rijdt is het einde verhaal.”

De man van Poko Koivoer kwam het echtpaar feliciteren.

„Proficiat met je vis!”

„Dankjewel, dankjewel”, zei de prijswinnaar.

De verkoper begon over een speciale aanbieding.

Als je nu een tien liter zak Poko basisvoer kocht, kreeg je er een tien liter zak vijvervoer en een tien liter zak steurvoer bij, een unieke aanbieding.

Joachem Clement van ’t Viske kwam ‘zijn prijswinnaars’ een knuffel brengen.

„Ik hou van mijn klanten.”

De koikarperindustrie was niet gevoelig voor de recessie.

Joachem zette de bril met een vinger recht op de neus en zei dat het een stabiele groeimarkt was. „Als je d’r eenmaal aan verslingerd bent, ga je door. Dan wil je het beste filtertje voor in je vijver en het beste voer. Een gemiddelde klant brengt alleen al qua accessoires 10.000 euro per jaar op. En als je een klant eenmaal hebt, loopt hij niet over naar een ander.”

„Nooit!”, riep onze prijswinnaar. „Ik ben trouw.”

„Ik ook!”, zei zijn vrouw.

We informeerden naar de thuissituatie.

Nou ze hadden dus een tuin die geheel uit vijver bestond. Vanaf het balkon voerden ze de vissen. In het huis was verder niets, ja een aparte kamer voor alle gewonnen bekers en een computer, waarop ze foto’s van hun koikarpers bewerkten. Aan de muren hing wat Japanse kunst, want Japan was een geweldig land.

Joachem van ’t Viske kwam vaak in Japan, de mensen waren er vriendelijk. Bij de grote aardbeving, een paar maanden eerder, was een deel van zijn klantenkring ‘gepanikeerd’. Gelukkig kon hij ze binnen 24 uur gerust stellen, de gevolgen van de ramp vielen mee: de kweekvijvers van de koi-industrie in Niigata waren niet getroffen.

„Helaas zijn er in andere gebieden veel koikarpers gestorven.”

Slecht nieuws, we waren er stil van.

Er passeerde een Japans jurylid.

De handelaar, de prijswinnaar en de vrouw van de prijswinnaar maakten een diepe buiging, want daar hielden ze van, de Japanners. De Japanner in kwestie passeerde alsof er niets aan de hand was.

Bij de stand van ‘Budgetvijvers’, een bedrijf gespecialiseerd op de beginnende koikarperliefhebber, hadden ze al een stuk of tien vijvertjes verkocht. De verkoper daar zei dat de meeste kopers onopvallende mannen van middelbare leeftijd waren voor wie de koikarpersport een laatste kans was om uit te blinken. Wie genoeg investeerde, maakte kans op prestigieuze titels. „Want laten we eerlijk zijn: het is een kwestie van een goede vis, een goede vijver, een goed filtertje en goed voeren.”

We sloten af bij kunstenaar Ingo Leth, druk bezig met duizend schilderijen van kraanvogels. Hij was eraan begonnen na lezing van het boek Sadako will Leben. Het ging over het meisje Sadako dat de atoombom in Hiroshima overleefde. Tien jaar later kreeg ze als gevolg van de straling leukemie. In Japan gaat het verhaal dat mensen na het vouwen van duizend kraanvogels in origami weer gezond worden. Helaas kwam Sadako maar tot 990.

Ingo vond dat verhaal zo mooi dat hij vast van plan was de duizend te halen. De teller stond na drie jaar op 770. We bekeken zijn werk: allemaal kraanvogels in diverse posities. De schilderijen deden honderd euro per stuk. Maar, zo verzekerde de kunstenaar, met geld had het allemaal niets te maken. En als er een groep was die dat begreep waren het wel de koikarperliefhebbers, mensen die als geen ander in staat waren om „de diepere dimensie van het leven te doorgronden”.