Twee vrouwen

Argeloos zappend kwam ik langs CNN waar een ietwat slijmerige man, die Piers Morgan bleek te heten, twee vrouwen interviewde. Ik had ze nooit eerder gezien, maar er was iets in hun uitstraling dat mij als kijker vasthield. Het waren twee goed gesoigneerde, geblondeerde vrouwen, van wie de oudste – een vrouw van in de vijftig – de levendigste was.

Vaak nam ze het woord over van de jongere vrouw, die er stijfjes en met een strak, onaandoenlijk gezicht bij zat – een sprekende strijkplank.

Ik raakte vooral geboeid toen de oudere vrouw opeens begon te huilen, terwijl ze vertelde hoe wreed de media de jongere vrouw behandeld hadden. De interviewer vroeg daarop aan een assistent buiten beeld om een tissue, die hij aan de vrouw doorgaf, terwijl hij tegen de assistent de tamelijk onvergetelijke woorden „Geef de hele doos maar”, sprak. Misschien kan er nog eens een smartelijk tv-programma met die titel worden gemaakt.

De jongere vrouw liet geen traan. Haar gezicht brak zelfs enigszins open – zonnetje tussen mistflarden – toen haar successen als zakenvrouw ter sprake kwamen. Ze verdiende veel aan parfum, kleding en allerlei andere artikelen, vertelde ze. Iedereen dacht dan wel dat ze nooit iets uitvoerde, maar ze was trots op wat ze bereikt had. Hoeveel verdiende ze daarmee, zo’n tien miljoen dollar per jaar? vroeg de interviewer. Ze lachte geheimzinnig, over geld praatte ze nooit.

Geleidelijk begon mij te dagen naar wie ik zat te kijken: Paris Hilton en haar moeder Kathy. Paris kende ik alleen van naam en van vage roddelstukjes die ik nooit had uitgelezen. Ze bezat miljarden uit het hotelimperium van haar overgrootvader, had ik begrepen, en van dat geld wilde ze graag leuke dingen doen. Het leek me verder niet interessant.

Maar misschien had ik het onderschat, want die moeder was erg ontdaan en bleef maar herhalen dat de media haar dochter probeerden te vernietigen. Het woord sekstape viel. Een ex-vriend van Paris had een tape met hun seksavonturen op internet gezet, zodat de hele wereld kon meegenieten. Dat was al jaren geleden gebeurd. De moeder vertelde dat Paris toen drie maanden lang binnen was gebleven, terwijl het hele gezin in therapie ging. Paris zei dat ze verraden was door iemand van wie ze had gehouden. „Mensen denken ‘o, ze is een slet’ vanwege dat ene dat me is overkomen, en het is zwaar omdat er ik er de rest van mijn leven mee moet leven en het aan mijn kinderen moet uitleggen. Het is iets wat mijn leven voorgoed veranderd heeft en wat ik nooit meer zal kunnen uitwissen.”

De slijmerik tegenover hen mompelde dat er ook wel sterretjes waren die zulke tapes lieten uitlekken omwille van de publiciteit. Een rare suggestie, want Paris had zonder sekstape al publiciteit genoeg.

Ik sprak er met mensen over die het wel en wee van Paris Hilton beter gevolgd hadden dan ik. Met haar moest je vooral geen medelijden hebben, vonden ze, een waardeloos type dat alleen maar haar geërfde geld erdoor joeg.

Dat zou allemaal wel waar zijn, maar intussen zag ik mezelf wereldwijd en voor eeuwig op internet ronddobberen, in verrukkelijke omhelzing met iemand die even bloot was als ik en er ook erg van leek te genieten, maar die misschien toen al van plan was om mijn intiemste momenten aan de openbaarheid prijs te geven als haar dat uitkwam.

En ik kreeg wel degelijk medelijden met Paris Hilton en ook met die huilende moeder van haar.