En daarna lekker bowlen met vriendinnen

Christel Boeljon zou wel eens een medaillekandidaat kunnen worden voor de Zomerspelen van Rio (2016).

Ze heeft geen sterallures en is een rolmodel voor de sport.

Haar coach wist niet eens dat er een term voor bestond, toen zijn topgolfster Christel Boeljon vrijdag liefst zeven slagen nodig had op de dertiende hole: een quadruple bogey, vier boven het gemiddelde. De grote publiekstrekker van de Deloitte Ladies Open in Vlaardingen, de beste golfster van Europa, zag rond die ongeluksgreen liefst twee ballen in het water verdwijnen. Heel vervelend, vond haar coach Eric der Kinderen – maar hij was vooral nieuwsgierig naar het vervolg. Ze sloeg direct terug, met drie birdies en een eagle. „Dat kan alleen een topper”, zegt Der Kinderen. „Een normale golfer raakt helemaal van slag, Christel zet meteen de knop om. Ze vindt altijd haar rust terug.”

Christel Boeljon (23) is de rijzende ster in de Nederlandse golfwereld. Bescheiden, rustig, uiterlijk onaangedaan door succes of tegenslag. De enige slag die telt is de volgende. Een beeld van regelmaat – wat dat betreft was haar toernooi in Vlaardingen de afgelopen dagen atypisch voor haar solide spel en karakter.

Vlak voor de afslag van de Ladies Open in de Broekpolder veroverde Boeljon de nummer-éénpositie op de Europese ranglijst, in het kielzog van haar eerste zege op de Ladies European Tour, vorige maand in Turkije. „Haar timing kon niet beter”, zegt toernooidirecteur Liz Weima, zelf winnares van de Ladies Open van 1994. „Het is uniek voor Nederland om zo’n speelster te hebben.”

Boeljon wordt gekoesterd als een „rolmodel voor onze sport”, zegt ook Jeroen Stevens, directeur van de Nederlandse Golf Federatie (NGF). „Ze is niet de beste golfster van Nederland, ze is de beste golfer van Nederland. Punt. Ik heb er moeite mee dames- en herengolf verschillend te beoordelen.”

Als een voorbode op wat mogelijk allemaal nog voor haar in het vat zit trok de afgelopen dagen een horde van honderden golffans, journalisten en andere nieuwsgierigen in het voetspoor van Boeljon langs de winderige fairways van de Zuid-Hollandse polderbaan. Maar met een tegenvallende negende plaats kon de jonge speelster uit Beverwijk haar favorietenrol niet waarmaken. Na vijf toernooien in vijf weken was de pijp een beetje leeg, erkende ze na afloop.

Toch zien kenners in Boeljon, voor het derde jaar als professional actief op de Ladies European Tour, een speelster die de wereldtop kan bereiken. Door haar recente successen stevent ze af op deelname aan de Solheim Cup, de Ryder Cup van het vrouwengolf, een tweejaarlijkse wedstrijd tussen de beste Europese en Amerikaanse golfsters. Nooit eerder slaagde een Nederlandse golfster erin zich in het Solheim Cup-team te spelen. In september wordt het toernooi gehouden op het Ierse Killeen Castle Golf resort. „Dat is een van mijn doelstellingen dit jaar”, zegt Boeljon. „Ik denk dat Christel heel lang Solheim Cup gaat spelen”, is de overtuiging van Der Kinderen.

Boeljon sloeg als zevenjarig meisje haar eerste golfbal de wereld in, op Spaarnwoude. Haar ouders – hobbygolfers – hadden haar eens meegenomen. Ze bleek een natuurtalent in allerlei balsporten. Aanvankelijk combineerde ze de lessen van golfprof Ad Wessels met hockey bij Overbos in Beverwijk, maar als golfster werd ze al snel uitgenodigd voor de nationale selecties. „Je kon meteen zien: dit is er één”, zegt Liz Weima, destijds een van de nationale coaches. Ze maakte deel uit van een „heel goede lichting” jeugdspelers, zegt Weima, met spelers als Tim Sluiter, Reinier Saxton en Floris de Vries.

En ze maakte direct kennis met de enorme gedrevenheid van Boeljon, hoe jong ze ook nog was. Tijdens een trainingsstage in Woodhall Spa, het hoofdkwartier van het Engelse golf, werd ze getroffen door een pijnlijke keelontsteking. Weima: „Het was best spannend voor haar, zonder ouders in Engeland. Ze was een jaar of elf. Ze had tranen in haar ogen, maar je hoorde haar er niet over.”

In 2005 trok ze op aanraden van de Nederlandse golfster Myrte Eikenaar naar de Verenigde Staten, waar het vrouwengolf in de breedte veel sterker is dan in Europa. In het mekka van de sport speelde ze tweeënhalf jaar college-golf aan de Purdue Universiteit in de staat Indiana, en studeerde ondertussen Spaans. „Die jaren in Amerika zijn bepalend voor haar geweest”, zegt NGF-directeur Jeroen Stevens, die Boeljon als jeugdspeler al was opgevallen. Niet alleen speelde ze in de Verenigde Staten op een hoog amateurniveau en op ander gras dan in Europa, ze werd er ook gedwongen op eigen benen te staan.

Dat Boeljon in 2008 Nederlands amateurkampioene werd en een jaar later professional werd, was eigenlijk voor niemand meer een verrassing. Haar coach Eric der Kinderen is vooral onder de indruk van haar putten. „Haar korte spel is van een dusdanig niveau dat ze mee kan met de mannen. Ze heeft erg veel balgevoel en is technisch allround. Eigenlijk beheerst ze alle slagen.”

Dat betekent niet dat alles haar is komen aanwaaien, vertelt Stevens. Want Boeljon heeft ook zwakke kanten gehad. „Ze vond fysieke training nooit echt heel leuk om te doen. Maar ze weet dat het wel belangrijk is. Ze heeft een modus gevonden om het leuk te maken. Elke ochtend doet ze yogaoefeningen, ook om sterker te worden. Ze is heel gedisciplineerd.”

Daarnaast laat Boeljon zich als lid van Golf Team Holland omringen door een selecte groep van coaches en vertrouwelingen. „Ze weet precies wat ze wil en waar ze het moet halen”, zegt Der Kinderen. Die professionele instelling is volgens Stevens een van de factoren die bijdragen aan Boeljons succes. „Ze luistert goed naar haar coaches, maar hangt er niet aan vast. Ze probeert elke dag beter te worden. Niet om meer geld te verdienen, maar om een betere golfster te worden. Als ze moet investeren in een goede caddie doet ze dat, ook als dat meer geld kost.” Inmiddels laat ze zich op de baan bijstaan door de ervaren Engelsman Andy Dearden.

Eenmaal met een club in de hand komt haar karakter het best tot zijn recht. Ze zal geen krantenkoppen halen om haar uitspattingen, weet haar omgeving. Misschien wel typerend was de manier waarop ze vorige maand in het Turkse Belek haar eerste grote overwinning in de Europese Tour vierde, zegt haar manager Pieter Bijnen. „Ze springt geen gat in de lucht, haar blijdschap is meer ingetogen. Na afloop ging ze met een paar vriendinnen bowlen. Andere meiden waren misschien de stad in gegaan. Maar drank, discotheken en uitgaan tot diep in de nacht – dat past niet bij Christel.”

Ook Stevens ziet in de nieuwe Nederlandse golfster „geen exotische type” of iemand die wordt betrapt op rare uitspraken. „Christel is bescheiden, nuchter en heeft geen sterallures. Ze doet gewoon waar ze goed in is. Wat mij betreft is ze een voorbeeld voor velen.”

Niet voor niets zien ze haar bij de golffederatie als een belangrijke pion voor Nederland tijdens de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in 2016, waar golf voor het eerst sinds 1904 weer op de olympische agenda staat. „Er kan een hoop gebeuren, maar ik denk dat zij daar tot de medaillekandidaten gaat behoren”, zegt Stevens. „Ze wordt steeds een stukje beter. Christel wint geen twintig toernooien per jaar, maar ze zit wel altijd bij de top.”