De VS maken van Strauss-Kahn een showproces

Flirten is iets anders dan aanranding of verkrachting. Daarom is Stine Jensens pleidooi (Opiniepagina, 6 juni) om minder giechelig te doen over de zaak Strauss-Kahn behartigenswaardig. Het is alleen jammer dat zij doorschiet in een naïeve verheerlijking van het Amerikaanse rechtssysteem. Dat systeem rekende Strauss-Kahn in en liet hem met handboeien om voor de camera’s lopen. Amerikanen maken geen onderscheid des persoons, aldus Jensen. „Iedereen is gelijk voor de wet” en „figuren in machtsposities mogen daarop geen uitzondering vormen”.

Als echt elke arrestant die wordt voorgeleid zo’n perp walk voor de camera’s naar de rechter moest maken, had de politie geen tijd meer om boeven te pakken. De perp walk is alleen voorbehouden aan arrestanten met wie de officier van justitie opzien kan baren. Hij is net zo afhankelijk van verkiezingen als een gewone politicus. De perp walk is juridische demagogie.

Het DSK-proces is ingezet als een showproces dat niet thuishoort in een moderne rechtsstaat. Als Jensen de Amerikaanse media in de afgelopen weken had bijgehouden, had ze weinig gegniffel gehoord en veel triomfalisme over de perfide Franse moraal.

Ook werd elke keer vermeld dat DSK een belangrijke rol speelt in de Franse socialistische partij. Hier werd een rijke, Franse socialist die zijn handen niet kon thuishouden op z’n nummer gezet.

Dat in de Verenigde Staten van rechtsgelijkheid geen sprake is, moge duidelijk zijn uit het bestaan van Guantánamo Bay, of uit het feit dat martelen daar wordt omschreven als „bijzondere ondervragingsmethoden”, of dat een disproportioneel percentage kleurlingen ter dood wordt veroordeeld, of dat, zoals in 2009, een Harvardprofessor – Henry Louis Gates – in zijn eigen woning werd gearresteerd, omdat de politie niet kon geloven dat een zwarte man in een mooi huis kon wonen.

Herman Stevens

Voorschoten