Klassiek voor surfdudes

De Doelen uitverkocht, tweehonderd musici op het podium, een publiek van vooral veertig-minners blazend enthousiast. Eredirigent Valery Gergjev, alom bejubeld om zijn muzikale toverkunsten, heeft het in zijn tijd als chef-dirigent van het Rotterdams Philharmonisch nooit bereikt. Het lukte het orkest zaterdag wél bij de live begeleide vertoning van The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring.

Zou iemand in die zaal nog getwijfeld hebben tussen het Xenakis-weekend van het Holland Festival in Amsterdam of de orkestraal begeleide lotgevallen van Frodo en zijn ‘fellows’? Je kreeg niet de indruk. Hier was een werkelijk nieuw, grif betalend publiek uitgerukt. Fantasynerds, gezinnetjes, havenbaronnen, surfdudes en zoenende stelletjes – ze waren er allemaal. Alleen de klassiek ogende klassieke muziekliefhebber – die ontbrak. En allochtonen, die ook.

Zieltjes winnen voor symfonische muziek is zowel in de schaduw van dreigende bezuinigingen als van uitgroeiende vergrijzing actueel. Hippe concerten in nachtclubsetting schieten als paddenstoelen uit de grond, er zijn (gay-) datingnights in de opera, (zwarte) scholen leren leerlingen een instrument spelen. Maar deze symfonische filmavond was een van de succesvolste pogingen in het trekken van nieuw publiek ooit.

In alle eerlijkheid: de muziek lijkt dat succes niet te rechtvaardigen – hoe uitstekend ook uitgevoerd door het Rotterdams, Groot Omroepkoor, Nat. Kinderkoor en anderen. Componist Howard Shore hanteert – meesterlijk, dat wel – een kleurdoos vol clichés. Elfen? Die klinken natuurlijk als ijle strijkers met harpen. Het Kwaad? Syncopische massakoren à la Carl Orff en paukgedreun.

Jammer dat er niet werd geflyerd voor het echte werk, bijvoorbeeld door de Reisopera. Fan van Frodo? Maak dan ook kennis met zijn zielsverwant Siegfried! In de Ring, dit najaar in Enschede.

Mischa Spel