Brilliant, it’s a slut demonstration!

Met één hand houd ik mijn stuur vast, met de ander duw ik de zoom van mijn jurkje omlaag. Fietsen met je benen bij elkaar kan niet. Bij elke fietsbeweging kruipt het minuscule jurkje op, en doe ik mijn best de stof bij elkaar te houden. Als ik een paar mannen passeer, zie ik de

Met één hand houd ik mijn stuur vast, met de ander duw ik de zoom van mijn jurkje omlaag. Fietsen met je benen bij elkaar kan niet. Bij elke fietsbeweging kruipt het minuscule jurkje op, en doe ik mijn best de stof bij elkaar te houden. Als ik een paar mannen passeer, zie ik de blikken haast onwillekeurig naar het punt gaan dat ik zo krampachtig probeer te verbergen.

Ik voel me een fietsend spektakel: de jurk is niet alleen kort, hij heeft ook nog tijgerstrepen. Daarbij draag ik klodderige mascara en de meest knalrode lippenstift die ik bezit. Dit alles omdat ik naar de Slutwalk ga. Maar dat weet de man die best wel leek op mijn vroegere leraar aardrijkskunde zo net bij het stoplicht misschien niet.

De Slutwalk is een initiatief uit Toronto, waar grote commotie ontstond toen een politieagent tijdens een lezing op York University zei dat vrouwen zich maar beter niet sletterig kunnen kleden, als ze niet het slachtoffer willen worden van seksueel geweld.

Een vreemde opmerking. Slachtoffers van zinloos geweld worden immers ook niet vaak begroet met de woorden: ‘Tja, jij hébt ook echt wel een beetje een sla-mij hoofd, hoor.’

Als reactie op deze opmerking werd de Slutwalk georganiseerd: een demonstratie voor seksuele vrijheid, voor de keus om te dragen wat je wil en je te gedragen hoe je wil – zonder dat iemand daar rechten aan ontleent.

Na Slutwalks in Canada en de VS, werd de eerste van Europa gehouden in Amsterdam. Voor sletten, homo’s, transgenders: iedereen die het gevoel heeft dat hij of zij zich op straat iets moet aanmeten.

Bij het Homomonument staat een grote groep mensen. Knappe hipstermeisjes, travestieten, mannen met ontbloot bovenlijf, vrouwen met opgetekende snorren. Protestborden met teksten als Your penis, your responsibility en Just because I show skin doesn’t mean I’m in steken in de lucht. Pas als de massa begint te lopen, voel je dat het een indrukwekkend aantal mensen betreft: zeker vijfhonderd.

Het is een bonte stoet, vol kleur, hoge hakken en naakte huid. Ik hoef me geen zorgen te maken dat ik met mijn rode lippenstift erg opval: voor mij wandelen twee prachtige Aziatische dragqueens, achter mij een meisje met blote, getepelpiercete borsten. Geblokkeerde auto’s zetten hun motor af en kijken naar de stoet. Toeristen filmen met hun mobieltjes.

De tocht eindigt bij het Spui, waar iedereen juichend applaudiseert voor de organisatie. Een dronken Britse jongen in een koket zwartkanten serveersterkostuum loopt langs, en pas als hij ongelovig zegt “Brilliant, it’s a slut demonstration!” realiseer ik me dat hij er niet bij hoort, maar gewoon een vrijgezellenfeest aan het vieren is.

Uiteindelijk gaat iedereen zijn eigen weg. Ook ik maak me klaar om weer alleen in mijn onhandige slettenpakje naar huis te fietsen – trotser op de tijgerstreep dan hiervoor.