Moslimbobo's zo perfect geïntegreerd

Omdat in Nederland alle allochtonen als ‘moslim’ worden gezien, kan die status maar beter worden uitgemolken om te provoceren en subsidies te krijgen, stellen Mohammed Benzakour en Nuweira Youskine.

De moslimgemeenschap zit alweer bijna een jaar zonder een eigen omroep. Komt dat door discriminatie in het omroepbestel? Welnee. Deze omissie is te danken aan ex- en aspirant-bestuurders met meer talent voor zwendel, nepotisme en tribalisme dan voor journalistieke kwaliteit.

Dat is niet alles. Oplichterij zagen we ook met het persoonsgebonden budget binnen islamitische zorgbedrijven – en wat te denken van islamitische scholen die worden gesloten wegens wanpraktijken en moskeebesturen die elkaar het Godshuis uitvechten. Als klap op de vuurpijl bleek vorige week ook nog typisch witteboordenwangedrag in opmars te zijn. Directeur Sadiq Harchaoui van het noodlijdende Forum, Instituut voor Multiculturele Vraagstukken, schraapte via allerlei bonussen en schimmige privéconstructies een protserige levensstijl bij elkaar.

Na vele jaren van haast neurotische aandacht voor islamitisch getinte kwesties schiet men instinctmatig in de verdediging. Wezenlijker is de vraag of binnen de moslimgemeenschap inderdaad zo veel mis is. Of wordt alles wat zweemt naar islam of multicultuur maar al te gretig onder het vergrootglas gelegd?

Wellicht is dat een kip-of-eivraag. Het feit blijft dat de onmatige aandacht hoe dan ook praktijken blootlegt die het daglicht niet kunnen verdragen. De gewone moslimburger moet met lede ogen aanzien dat alles waarop het etiket ‘islam’ of ‘multicultuur’ is geplakt, bijna klinkt als een voorbode van naderend onheil.

Zestig jaar nadat de eerste migranten in Nederland waren neergestreken, zijn we drukker dan ooit bezig om elkaar te leren kennen. En passant wordt te verstaan gegeven dat wie zich geen Nederlander voelt, gerust mag vertrekken. De integratiecursussen, dialoogbijeenkomsten, islamhandleidingen en minderhedenmonitors zijn niet aan te slepen. Welwillende zielen proberen de boel te sussen door te stellen dat het integratieproces nu eenmaal een kwestie is van doormodderen en dat over enkele decennia ‘de cultuurkloof’ zal weerklinken als een echo uit een ver verleden. Minder optimistische stemmen geloven hier niets van. Zij roepen onvermoeibaar dat de islam de grootste bedreiging vormt voor de binnenlandse vrede.

Beide groepen zitten in een cocon. Het integratieproces is in zeker opzicht allang geslaagd. Al bij de eerste generatie migranten ging het lampje na enige tijd branden. Als je je kon beroepen op exotische wortels en toch aardig de liberale trom kon roffelen, werd je binnengehaald als held, een zeldzaam dier, opgegroeid in die verfoeilijke en toch ook fascinerende islamitische omgeving. De Nederlandse overheid en het publiek zaten te springen om vertegenwoordigers van dit allooi. Die kregen ze – een alsmaar groeiende horde strak in het maatpak gestoken eerste- en tweedegeneratie-Turken en -Marokkanen. Zij werpen een ‘kritische blik’ op hun achtergestelde geloofsgenoten. Zij bezwoeren Nederland zalvend dat met hen best zaken viel te doen. Deze ‘taboedoorbrekende’ representanten heten boegbeelden van ‘de geslaagde allochtoon’ – later: moslim. Ze worden bedolven onder applaus en prijzen. Ze krijgen erebaantjes. Ze nemen plaats in adviescommissies Ze worden de – linkse – politiek ingesleurd. Zo worden ze verheven tot ideale knuffelbeer.

Intussen weten we hoe knuffelberen eindigen – als rupsjes-nooitgenoeg, als verwende prinsjes die vinden dat zij – familie en vrienden incluis – recht hebben op dure auto’s, ongewenste intimiteiten en luxe hotelovernachtingen. Intussen doen ze nog maar eens een greep in de kas. Zestig jaar na dato zijn het deze prototypes die het gezicht bepalen van de moslimgemeenschap. Soms worden ze gekopieerd door hun zonen en dochters. Zij nemen de kunstjes vaardig over.

Waar kennen we dit gedrag van? Doet dit niet denken aan dat oer-Hollandse old boys network van omhooggevallen vastgoedjongens, graaiende bankiers en onverzadigbare politici, die links lullen maar rechts vullen?

Omdat het Nederland niet lukt om zijn verzuilde denkwijze – ondanks alle verkondigingen van het tegendeel – los te laten en inmiddels bijna elke allochtoon als ‘moslim’ wordt bestempeld, melkt hij dit stempel ook uit. De ene allochtoon gebruikt het stempel om te provoceren c.q. zich af te zetten – boerka, jurk, jihadistische hobby’s. De ‘liberale’ ander wendt het aan als een ‘vraagstuk’, teneinde bakken belastingcenten binnen te smokkelen. De route is anders. Het voertuig is hetzelfde.

Het is de hoogste tijd om alle rookgordijnen te laten vallen en het voor één keer toe te geven. De beroepsmigrant wist al vanaf dag één exact hoe zich hier succesvol te nestelen – charmant lachen tegen je naïeve broodheer, modieus trappen naar de achterban in wier naam je spreekt en intussen handig je zakken vullen.

Laten we het daarom maar duidelijk uitspreken. In onze moreel arme handelsmaatschappij zijn dubieuze moslimbobo’s perfect geïntegreerde rolmodellen.

Mohammed Benzakour is columnist, publicist en socioloog. Nuweira Youskine is journaliste en islamologe.