EU wist dat Griekenland geen modelland was

Geen tweede Versailles

Wat mij opviel aan het artikel van Ingeborg Beugel over Griekenland (Opinie & Debat, 28 mei) was de aandacht voor het spanningsveld dat geschapen wordt door simplificaties aan het adres van Griekenland en de Grieken in de beeldvorming rond oorzaak en voorkomen van een bankroet van dit land. Laten we vooral bedenken dat wij als Europese bevolkingen niet gediend zijn met een herhaling van wat in 1918 in Versailles over Duitsland werd beslist en wat in belangrijke mate de opmaat werd tot Tweede Wereldoorlog: een uitgekleed Duitsland dat veel te hoge herstelbetalingen moest opbrengen en wiens bevolking daardoor toegankelijk werd voor het populisme van de nazi’s.

In dit geval is er geen overwonnen, vanuit agressieve uitgangspunten opererende bestuurslaag, maar één die het failliet laat zien van een ver doorgeschoten, op materialisme en persoonlijke verrijking gebaseerde toplaag en een bevolking die het zich ongetwijfeld wel deels heeft laten aanleunen.

Maar in feite kijken wij via Griekenland en de Grieken ook naar onszelf; wie van ons heeft zich, in de achter ons liggende jaren niet laten verleiden tot meedoen met het snelle geld verdienen? Ik hoop dat de, door ons kiezers gemandateerde, verantwoordelijke politici daar ook van doordrongen zijn, zodat zij met succes het gevaar van het populisme met zijn vergaande simplificaties in deze kunnen bezweren.

Juist nu is er een gelegenheid om te bouwen aan de Europese gedachte, waarvan de basis mijns inziens moet zijn dat de overeenkomsten tussen de diverse bevolkingen meer aandacht krijgen dan op vooroordelen gebaseerde vermeende verschillen.

H.P. Rakers

Alphen aan den Rijn

Help dat land dan

Met veel genoegen heb ik het artikel gelezen van Ingeborg Beugel. Ik kom al ruim twintig jaar in Griekenland, heb daar inmiddels (kritische) Griekse vrienden wonen en voel me ongemakkelijk bij de vele zorgen die ze hebben en de houding van Nederland. Grieken worden neergezet als een stelletje nietsnutten wordt neergezet, een bodemloze put et cetera.

Wat ik me niet kon voorstellen is dat de EU niet op de hoogte was van de Griekse situatie en de geschiedenis die daaraan voorafging. Ik weet al tientallen jaren als betrokken toerist dat er te veel ambtenaren zijn, omdat iedere partij die de verkiezingen wint, baantjes uitdeelt. Dat Olympic jarenlang op verlies en met te veel mensen draaide, dat men de medisch specialisten nog onder de tafel betaalde, dat er geen kadaster is, et cetera: een onderontwikkeld land. Dus dat Griekenland bij de EU kwam mocht al een wonder heten, maar dat men ze bij de euro trok verbijsterde me. Kortom: de hoge heren bij de EU die dat in gang hebben gezet, hebben heel veel boter op hun hoofd, maar daar gaat het nooit over in de krantenkoppen. Ik ben het dus grondig eens met Beugel; de houding van de heren zou moeten zijn: hoe help ik een land uit het slop waarvoor ik mede verantwoordelijk ben.

Anneke Duijts

Deventer