Liedjes maken is stormen doorstaan

Van Heather Nova is het tiende album verschenen, ‘300 Days at Sea’. Met haar nog steeds glasheldere meisjesstem zingt Nova, die op Bermuda woont, over haar jeugd op zee. „Hoe de tijd ook verstrijkt, die raak ik niet kwijt”

In de supermarkt gebeurde het. Daar, tussen de pakken melk en de blikken soep, sprak een visser haar aan. „Ben jij Heather?”, vroeg hij. „In dat geval heb ik iets voor je.” Hij overhandigde haar een kompas. Zangeres Heather Nova schrok: „Ik liet de boodschappen uit mijn handen vallen.”

Met het kompas in haar hand rende ze naar huis. Binnen de kortste keren schreef ze daar het eerste nummer voor haar nieuwe album.

300 Days At Sea heet die plaat en het is haar tiende studioalbum. Van de vorige negen albums, gemaakt in vijftien jaar, verkocht ze naar verluidt zo’n twee miljoen exemplaren. Desondanks blijft ze voorbestemd voor een leven in de schaduw van de hitparade.

Eigenlijk zijn haar liedjes ook te intiem voor de hitparade. In haar muziek legt Heather Nova haar ziel bloot. Dat doet ze ook op haar nieuwe album – en meer dan ooit blijkt ze op een kruispunt in haar leven te staan. Nova, ze is inmiddels 43 jaar, blikt terug: op haar kindertijd, op haar miskraam, op de geboorte van haar zoon. En dat begon allemaal met een kompas.

Dat kompas is dan ook niet zo maar een kompas. Het is afkomstig van Moon, het schip waarmee Heather Nova samen met haar ouders en broer en zus, tussen haar tiende en vijftiende over de Atlantische Oceaan en de Caraïbische Zee voer. Het schip, dat door haar ouders werd gebouwd, werd later verkocht en zou niet lang daarna zinken. Het kompas dat de visser haar aanbood, was opgedoken uit het scheepswrak.

Heather Nova, haar echte naam luidt Heather Allison Frith, zegt het zo: „In de supermarkt werd ik overvallen door emoties. Het schip Moon betekende zoveel voor mij, voor mijn kindertijd. Het vertegenwoordigde een droom, de droom van mijn ouders. Zonder Moon was ik nu geen muzikant geweest. Door Moon heb ik geleerd dat als je iets wilt, dat je het ook kan laten gebeuren.”

Op het nieuwe album is Moon onmiskenbaar aanwezig. In de song The Good Ship Moon bijvoorbeeld, waarin de zangeres beschrijft hoe ze de boot onder water ziet liggen. Of in Turn the Compass Around, waarin ze de terugkeer van het kompas beschrijft. „Het kompas, dat ons had geleid en ons thuis had gebracht, kwam eindelijk ook zelf thuis.”

Dat beeld trekt ze door in Save a Little Piece of Tomorrow, dat ze schreef voor haar 7-jarige zoontje. „Op Bermuda, waar we wonen, leven we onder zeeniveau. En ineens dacht ik: als de klimaatverandering door zet, en de zeespiegel stijgt, dan ziet hij over vijftig jaar ons huis zo onder water liggen, als een scheepswrak.”

Na haar omzwervingen met haar ouders op de Atlantische Oceaan vertrok Heather Nova begin jaren tachtig naar New York, een aantal demo’s onder haar arm. Maar in New York wilden de platenmaatschappijen niets van haar weten en dus trok ze verder, naar Londen. Daar zagen de platenbazen wel iets in het frêle meisje met de glasheldere stem. Met haar albums Oyster (1994) en Siren (1998) werd ze bekend.

Inmiddels is ze teruggekeerd naar Bermuda, het eiland in de Atlantische Oceaan waar ze ooit aan het avontuur op het schip Moon begon. Ze voedt er samen met haar man, muziekproducer Felix Tod, hun zoontje op. Niet op een boot, nee, en ze neemt hem ook niet mee op tournee. Sterker, hij is de reden dat ze de afgelopen jaren minder toerde dan voorheen. „Ik wil hem een solide basis geven. En ik wil bij hem zijn.”

Toch is de vrijheid van Moon ook voor hem nooit ver weg. Zo gaat haar zoontje niet naar school, maar krijgt hij thuis onderwijs, net als Heather Nova dat ooit kreeg. „Dan kan hij tenminste ’s middags rond rennen.”

Op Bermuda heeft ze ook haar laatste album opgenomen. Alle liedjes schreef ze zelf. Eenzame arbeid, waar de titel, 300 Days at Sea, ook naar verwijst. „Driehonderd dagen werkte ik aan deze plaat. En het voelde alsof ik weer terug was op zee. Met schrijven ben je namelijk óók op jezelf aangewezen, vaar je óók door een storm, deze keer van emoties. En je weet niet wanneer je cd af is, net zomin als je weet wanneer je aan land komt.”

Pas toen alle liedjes klaar waren, nodigde ze haar bandleden uit om de nummers bij haar thuis, in een kleine studio, op zonne-energie, op te nemen. „Het is tenslotte een persoonlijke reis.” Zelfs in de keuze van de muzikanten stak een verlangen naar vroeger de kop op. Want speelde ze op haar vorige albums alleen of met onbekende muzikanten, voor 300 Days at Sea nodigde ze haar oude bandleden uit, die Oyster en Siren mede tot een succes hadden gemaakt. „Ik wilde iets van de ruwheid van die albums terug halen.”

Dat is gelukt. Op haar laatste album klinkt Heather Nova bij tijd en wijle stoer, tussen rockende gitaren. Maar altijd klinkt daar haar glasheldere meisjesstem. „Hoe de tijd ook verstrijkt, die raak ik niet kwijt”.

In de muziek geeft ze niet alleen haar eigen ziel bloot, ze krijgt er ook de zielen van anderen mee terug. „Mensen schrijven me heel persoonlijke verhalen. Over hoe ze een liedje van mij hebben gedraaid op de begrafenis van hun moeder, of bij de geboorte van hun kind. Ik bewaar deze mails op mijn computer. En op een dag print ik ze uit en maak ik er een boekje van. En dat geef ik dan aan mijn zoontje.”

‘300 Days at Sea’ is deze week verschenen. Heather Nova is in oktober in Nederland.