Hij is vader. En dus rijp voor vaderrollen

Brad Pitt staat bekend als een dom blondje.

Maar hij weet wel altijd films te kiezen die artistiek en commercieel een succes zijn.

Door Coen van Zwol

Het klinkt bijna griezelig, ‘Brangelina’ op de rode loper van Cannes. Als Brad Pitt (47) en Angelina Jolie (35) op maandagavond arriveren bij het Palais des Festivals voor de première van The Tree of Life staan sommige fans al een etmaal te wachten. Een soort geloei golft over La Croisette: honderden roepende fotografen, duizenden gillende fans.

Het glamourpaar van het decennium neemt alle tijd voor het vuurpeloton, de paparazzi in smoking die een vijf rijen dikke erehaag vormen rond de rode loper. Het duo wandelt dan naar de fans. Pitt naar rechts, Jolie naar links: handen schudden, lachen, handtekeningen.

Voor ‘Brangelina’ is het gewoon een dag op kantoor. Jolie oogt gefocust en alert op de rode loper, Pitt heeft die afwezige, welwillende blik die je vaker ziet bij supersterren. Ik ken de regels, speel het spel, maar ben zelf even elders.

The Tree of Life is een van die films waarvoor Brad Pitt een stapje extra doet. Hij staat namelijk niet alleen als hoofdrolspeler, maar ook als producer op de titelrol. In Hollywood zijn sterren een machtsfactor van belang. Zij bepalen vaak of een film er komt.

Het is pas de vijfde speelfilm voor regisseur Terrence Malick, die in 1978 na Days of Heaven twintig jaar van het toneel verdween. Malick geeft nooit interviews en laat zich zelden fotograferen: het is aan Pitt om in Cannes zijn ‘star power’ in te zetten. Want 32 miljoen dollar voor een dromerige meditatie over de zin van het bestaan is niet zomaar terug verdiend.

Pitt zegt de ochtend na de première in een suite in hotel Carlton dat hij het met alle plezier doet, rode lopers. Hij weet: met Brangelina erbij wordt The Tree of Life hoe dan ook het grootste evenement van Cannes. „Toen Terry zich in 1978 terugtrok, kon je een film misschien nog op kwaliteit lanceren”, zegt hij bijna verontschuldigend. „Nu vechten zoveel films om een plekje in de zon.”

In The Tree of Life speelt Brad Pitt een strenge vader die in de jaren vijftig in Waco, Texas met zijn engelachtige vrouw drie zonen opvoedt. Pitt vindt zelf dat hij rijp is voor vaderrollen. Zelf werd hij – in recordtijd - immers vader van zes kinderen. Naast de twee geadopteerde kinderen van Jolie uit Cambodja (Maddox) en Vietnam (Pax) haalde het paar Zahara uit Ethiopië. En maakten er zelf nog drie: Shiloh en de tweeling Knox en Vivienne.

„We hebben onze thuisbasis in Los Angeles en proberen nu een soort hub op te zetten in Frankrijk”, zegt hij – de tweede taal thuis is Frans. Normaliter reist de clan, met kindermeisjes en privédocenten, van set naar set, nagejaagd door paparazzi. Brad Pitt: „Reizen doen wij meestal ’s nachts, onze kinderen zijn experts in het in- en uitpakken van hun rugzakken. Ik geloof niet dat zo’n nomadisch bestaan slecht voor ze is. We blijven bij elkaar, daar gaat het om.”

Nu hij vader is, zoekt Pitt ook bewust andere rollen. „Onze kinderen kijken nog niet naar onze films, maar we zijn ons ervan bewust dat ze dat ooit zullen doen. Ik wil dat ze trots op me zijn. Vroeger zocht ik rebelse personages, nu wil ik graag dat de kinderen zien dat pa een zekere waardigheid heeft.”

In Cannes doet Pitt net iets te goed zijn best rijpheid uit te stralen. Hij gaat gekleed in wit – broek, blouse, jasje – met gouden ketting en een gele zonnebril met zwaar, gespikkeld montuur. Zijn haar is met gel achterover gekamd en blond geverfd, maar zijn baardje is grijs. Het geheel oogt een beetje ridicuul.

Dat is zijn lot, zo lijkt het. Na wat kleine rollen bestormde Brad Pitt de wereld in 1991 met zijn bijrol van J.D. in de feministische roadmovie Thelma and Louise. Nog geen kwartier was de toen 27-jarige Brad Pitt in beeld als toy-boy annex stelende gigolo. Het was zo’n ‘wie is dat?’-moment: een ster was geboren. De meest sexy man van de planeet.

Toen Pitt zijn plek op Hollywoods A-lijst had veroverd, ging dat imago hem steeds meer dwars zitten. Lekker kontje, leuk smoeltje, leeg hoofdje: de wereld geloofde dat hij dom was.

Pitts beleden passie voor architectuur – hij liep stage bij onder anderen Koolhaas, is bevriend met Frank Gehry en realiseerde onlangs een duurzaam bouwproject in New Orleans – wekte de indruk van koketterie en overcompensatie. Zoals hij in interviews vaak te hard bezig leek zichzelf te bewijzen. („Ik geloof dat Radiohead de Beckett en Kafka van onze generatie is.”)

Voor de 47-jarige is er weinig veranderd: ook in ‘Brangelina’ speelt hij in de tabloidfantasie de rol van mooie, niet al te snuggere jongen, door Jolie sluw ingepalmd en snel met een half dozijn kinderen opgezadeld. Voor een dom blondje heeft Pitt een goeie smaak: zijn films zijn doorgaans artistiek bevredigend én commercieel succesvol. Behalve een kleine dip in de tweede helft van de jaren negentig (Sleepers, The Devil’s Own, Seven Years in Tibet, Meet Joe Black) zit hij er zelden naast.

Met The Tree of Life zet Pitt een nieuwe mijlpaal in een respectabel oeuvre. Hij is al jaren in contact met Malick: misschien herkennen ze de outsider in elkaar. Ook de regisseur is uit het Midden-Westen; zijn wat boerse accent raakte hij nooit kwijt.

Bij Malick gaat het om frisheid, zegt Pitt. „Soms zijn scènes perfect geacteerd, maar toch dood. Dan torpedeert Terry de zaak, zoals hij dat noemt. Hij stuurt onverwachts een hond naar binnen. Of de jongste zoon in de film: die kreeg de bijnaam Torpedo.

Terry is altijd op zoek naar momenten waarvan je denkt: dit is echt leven.”

Eén ding deelt Pitt niet met Malick: diens spiritualiteit. Pitt, opgegroeid in een milieu van conservatieve baptisten, noemt zich „tachtig procent agnost en twintig procent atheïst”. „Ik ben opgevoed met de gedachte dat je op god moet vertrouwen, hij zorgt voor alles. Maar als het misloopt, is het opeens jouw straf. Ik weet dat religie mensen troost biedt, zelf ervaar ik het als verstikkend.”

Wat zoekt een atheïst in een film als The Tree of Life? Pitt: „Ik interpreteer de film anders dan Terry. Je kunt hem ook zien als een studie in de vluchtigheid van een mensenleven, van het leven op zich. Hoe we troost zoeken in religie, onszelf gerust stellen met theologie, verklaring en zingeving. Terwijl de schoonheid er juist in schuilt dat we niets weten. In het mysterie.”

Als de prijzen in Cannes zijn uitgereikt, gaat de Gouden Palm naar The Tree of Life. Pitt en Jolie zijn er niet: weer verdwenen als een dief in de nacht? Deze week debuteert The Tree of Life verrassend sterk in Amerikaanse bioscopen – terwijl Pitt de aandacht op zichzelf en de film vestigt met de melding dat ‘Brangelina’ overweegt te trouwen. Voor een dom blondje is hij toch verdomd handig.

‘The Tree of Life’ is te zien in 15 bioscopen