Een gezicht samengesteld uit honderden gezichten

Ik deel, dus ik ben. De hele dag door zijn we dankzij de nieuwe media (hoe lang kunnen we ze nog nieuw noemen?) aangesloten, kunnen we met een ‘like’-duimpje of de 140 Twitter-tekens onze mening geven of aansluiting zoeken bij communities – ook als die uit mensen bestaan die we nog nooit hebben ontmoet. Doorlopend zijn we behalve informatie, ook verhalen aan het vertellen en aan het delen.

Thema van de elfde masterclass die het Mediafonds en het Sandberg Instituut dit jaar organiseerden was dan ook ‘Wireless Stories’. Vier maanden lang hebben acht teams van kunstenaars, (web)ontwerpers, (film)producenten en programmamakers van radio en tv samengewerkt. De masterclass van vorig jaar leverde onder andere de eerste iPad documentaire op, Inside the Black Box, over de financiele crisis. Donderdag presenteerden de teams van dit jaar in Trouw in Amsterdam hun draadloze verhalen.

Internetkunstenaar Sander Veenhof ontwierp samen met producent en regisseur André Freyssen Meet Your Stranger, een toneelervaring waar je via je smartphone aan deel kunt nemen. Je krijgt een omschrijving van jouw personage, maar je ziet alleen jouw helft van de script. Dat leidt tot wonderlijke en grappige situaties waarbij mensen elkaar weliswaar fysiek ‘ontmoeten’, maar alleen hun tekst van hun schermpje oplezen. Is fysieke nabijheid genoeg om ons iets te laten ‘delen’? En wat bedoelen we met ‘publieke ruimte’? Is dat de fysieke omgeving waarin ons lichaam zich bevindt of de virtuele ruimte waar we ons via onze laptop of smartphone in bewegen?

Veenhof en Freyssen gaan hun ‘toneelstuk’, dat ze een flashmov noemen, verder uitproberen op Lowlands. Daar presenteren Ruben Abels en Monique Nolte ook hun ‘Me Machine’. Daarbij moeten twee jongeren drie dagen lang een sensorisch pak dragen dat alles van ze meet: stressniveau, dronkenschap, stem, emoties. Alles is op grote schermen te zien en festivalbezoekers kunnen op hen reageren. Het pak heeft ook invloed op de drager, bijvoorbeeld als er foute informatie wordt ingevoerd. De Me Machine heeft een zekere didactische inslag. Nolte: „We willen dat jongeren gaan nadenken over privacy en over hoe ze controle houden over de informatie die ze over zichzelf verspreiden.”

Op de hoogtijdagen van de Syrische opstand wilde een jonge Syriër zijn berichten aan de buitenwereld via Facebook anoniem maken door een samengesteld gezicht te maken van wel twintig gezichten van Syrische jongens. Het project Saving Face van kunstenaarsduo Karen Lacel en Hermen Maat samen met producent en regisseur Matthijs ten Berge doet daar aan denken. Via een app op je iPhone maak je verbinding met een groot scherm op straat; jouw gezicht wordt toegevoegd aan het grote samengestelde gezicht dat daarop te zien is. Je kunt dat gezicht zelf ook beïnvloeden, bijvoorbeeld door jouw eigen gezicht aan te raken. „De technologie is er”, zegt Lancel. „Het moeilijkste nu is om ruimte voor dit soort kunstprojecten te vinden tussen de commercie op de billboards.”

Ze zien het helemaal voor zich: een paar duizend mensen op de Dam wier gezichten op het scherm samenvloeien: een portret van Amsterdam.

Zie wirelessstories.nl