Wij vangen onze zonen thuis op

Job en Eva Schreuder hebben twee zonen. Janko is 14 en Marko 12 jaar. Vader Schreuder, toxicoloog in Groningen, vertelt liefdevol over zijn „charmante” kinderen. Hij zegt dat zij „oorspronkelijk” ernstig verstandelijk gehandicapt én autistisch waren. „Onze oudste kon niet praten toen hij 4,5 was. Hij schreeuwde en huilde wel heel veel.”

Met een persoonsgebonden budget konden de ouders studenten inhuren om hun zoon dertig uur per week thuis één op één in zijn ontwikkeling te stimuleren. In zijn vertrouwde omgeving voelt Janko zich veilig en daar pikt hij razendsnel allerlei vaardigheden op van zijn privéleraren. „Binnen één jaar kregen we hem aan het praten”, zegt zijn vader. „Hij kon zelfs door naar het speciaal onderwijs.”

Nu volgt Janko praktijkonderwijs, zodat hij later in een plantsoen kan werken. Het autisme en de verstandelijke handicap zijn niet weg, maar Janko is volgens zijn vader nu gelukkig en heeft een vlotte babbel. De jongste zoon Marko noemt vader een „heel zwaar geval”. Soms krijgt hij een angstaanval en trapt hij alles kapot. Anders dan de beroemd geworden gehandicapte jongen Brandon kan Marko niet over zijn problemen praten.

Marko liep vast op het speciaal onderwijs. Zijn ouders vangen hem nu met begeleiders thuis op. Twee dagen gaat hij naar een kinderdagcentrum. Zij hebben twee teams van in totaal negentien hulpverleners voor hun kinderen. Die betalen zij met twee pgb’s van in totaal 125.000 euro. Waarschijnlijk moet Marko over een paar jaar naar een instelling. „Dat zal misschien sneller moeten als er in het pgb van Janko gesneden wordt”, zegt Job Schreuder. „Want wij zijn nu helemaal ingericht op het pgb.” Er zijn echter maar weinig instellingen die jongens als Marko kunnen plaatsen.