Klimmen naar kruishoogte (7)

Anita Janssen en Tosca Niterink lopen de langste pelgrimsroute in Spanje, de Via de la Plata, en doen wekelijks verslag op de Achterpagina.

We zitten in El Cubo de Tierra del Vino. De naam doet vermoeden dat ze hier sherry verbouwen, ik heb echter nog niets gezien, misschien doen ze het wel ondergronds. Wie weet woont die geheimzinnige man met die zwarte cape hier wel en doen ze het bij hem in de kelder. Over zwarte capes gesproken, ik heb er ook eentje in het blauw van plastic voor als het regent. Het was deze week een paar dagen rot weer en dan zeggen wij „de poncho must go on”. U ziet (zie foto ), het staat rete elegant en je blijft in de eerste instantie nog droog ook! In de tweede instantie word je toch zeiknat van binnen uit, want het ding ventileert niet en je moet toch topsport beoefenen, met die bult op je rug. Een soort omgekeerd zaklopen. In elk geval na een tijdje ben ik een groot vacuüm verpakt stuk condens. Voel ik mij als een magnetronmaaltijd waar men vergeten is gaatjes in te prikken.

Verder gaat het goed, zijn die eindeloze Extremadura uit en lopen nu door de streek Castilla Y Lyón. We hebben nog 394 km te gaan en nog altijd goede zin. Annie zei laatst: „Het is een hele mooie manier om een land te zien, gewoon te voet.” En potverdorie, dacht ik bij mezelf, daar slaat me die meid maar weer eens de spijker op de kop!

Het was weer een tocht van een betoverende schoonheid door het Spaanse lentelandschap, nog steeds heel groen en bloemig.

We zijn via Fuenterroble de Salvatierra, San Pedro de Rozados en de sprookjesachtige middeleeuwse stad Salamanca, die zwaar geschiedenis ademt, naar Calzada de Valdunciel naar El Cubo de Tierra del Vino gewandeld.

Annie let er ook altijd op dat we niet te hard gaan, dat is niet zo moeilijk, want we voelen ons na zes weken nog altijd wandelamateurs. En als we ons tempo vergelijken met dat van anderen, zijn wij de slakken van de Via de la Plata. Ouwe wijven, alles rent ons voorbij. Maar dan kijken we ze hoofdschuddend na, want de een na de ander komen wij later tegen met grote vieze verbanden om de tenen en zakken ijs op de ontstoken wandelpezen. En wij, lieve mensen, hebben niets! Geen ene rotblaar! Ik bedoel maar!

Verder botsen we elke zondag op tegen de communiefeesten. Zo’n meisje in een bruidsjurk en de hele familie zit op zijn paasbest gekleed te eten in de comedor van een uitspanning. Natuurlijk met de tv (muurvullend tegenwoordig) aan.

Dan is er voetbal of stierenvechten te zien, deze week was het de formule 1 vanuit Monaco. Ik dacht: is dat allemaal wel goed voor zo’n pril communiehartje, direct gebeurt er wat! Maar de ouders weten zelf het best hoe ze hun kind moeten beschermen. Op de vraag of we een foto van de witte prinses mochten maken, kregen we te horen: nee. Waarom in godesnaam niet?

Want we zijn als de dood dat ie in handen valt van pedofielen...U begrijpt het toch wel?...

U begrijpt het toch wel?!!

Als ze nou zouden zeggen, nee, u mag geen komkommer kopen...

Waarom dan in godesnaam niet?

Omdat we als de dood zijn dat jullie er gekke dingen mee gaan doen.

Groetjes Anita en Tosca

Dagelijks: wildwifeadventures.nl