Milos: de gitaar kan een brug slaan tussen muziekstijlen

Het is een regenachtige dag, gitarist Milos Karadaglic (28), die vanavond speelt op Yellow Lounge, voelt zich wat sloom. „Mijn gevoelens zijn direct afhankelijk van het weer, bij zonnige perioden bloei ik op”, legt hij uit. Het verklaart mede zijn liefde voor de Middellandse Zee, die een centrale rol speelt op zijn zwoele debuutalbum Mediterráneo. „De gitaar is door de Moren in Spanje geïntroduceerd, veel muziek voor dit instrument is natuurlijk uit Spanje afkomstig. Maar ook Griekse en Italiaanse composities staan op mijn album. Daarnaast zal ik me altijd hecht verbonden voelen met mijn geboorteland Montenegro. Zomermaanden aan het strand, heerlijk eten, samen zijn met familie en vrienden: hele persoonlijke ervaringen zijn vastgelegd op deze cd en klinken tussen de noten door. Dit is wie ik ben.”

Weer of geen weer, Londen is tegenwoordig de uitvalbasis van waaruit Milos (zijn artiestennaam) de wereld bereist. De tocht van zijn kleine woonplaats op de Balkan naar een prestigieus contract bij Deutsche Grammophon spreekt tot de verbeelding. „Mijn ouders zijn geen muzikanten, maar lieten me wel veel zingen. Voor een viool of piano was geen geld, maar ik ontdekte in huis een oude gitaar met een aantal ontbrekende snaren.” Het klikte meteen.

Montenegro bleek te klein voor het zestienjarig gitaartalent. Terwijl in de naburige landen van ex-Joegoslavië een oorlog woedde die ook op Montenegro effect had, besloot Milos auditie te doen bij de Royal Academy of Music in Londen. Hij stuurde een videoband op en kreeg een beurs. „Voor mijn ouders was dit een moeilijk moment, maar ze moedigden mijn vertrek van harte aan: mijn geluk is voor hen het belangrijkst.”

Na afronding zijn studie bij Michael Lewin begon een nieuwe uitdaging. „Het is heel moeilijk om het stempel ‘jong talent’ van je af te schudden en een internationale carrière aan te gaan. Nog nadeliger is het gegeven dat de gitaar in de klassieke muziek een ondergeschikte rol speelt.

De jaren 1970 waren een hoogtepunt met gitaristen als John Williams en Andres Segovia. Daarna werd met name de popmuziek steeds drukker en dominanter, en was er minder aandacht voor het natuurlijke, schijnbaar simpele gitaargeluid. Inmiddels lijkt een ‘retrobeweging’ op gang te komen, zowel qua kleding als muziek, en wordt de gitaar weer beter gewaardeerd.”

In Londen zocht Milos naar een doorbraak. Hij organiseerde op eigen houtje een uitverkocht concert in Wigmore Hall. „Mijn koppigheid werd beloond. De timing bleek perfect, het succes was groot, daarna zoemde mijn naam overal rond en stroomden de aanbiedingen binnen. Hè, dacht ik, nu kan een nieuw hoofdstuk eindelijk beginnen.”

Inmiddels is hij als gepassioneerd en fotogeniek artiest namens Deutsche Grammophon ook ambassadeur voor een jong publiek, via de informele concerten van Yellow Lounge. „Opeens is mijn gitaar nu in het voordeel. Opera en pianorecitals stralen voor nieuw publiek iets ontoegankelijks uit. Maar iedereen kent de gitaar van de huiskamer of het kampvuur. Het instrument kan makkelijk bruggen slaan tussen verschillende muziekstijlen zonder dat dit kunstmatig voelt. Het is het meest toegankelijke instrument ter wereld.”