Portret van gefrustreerde Dido bij de Operadagen

Operadagen Rotterdam, t/m 29/5. www.operadagenrotterdam.nl

Door Floris Don

Een operafestival in een stad zonder officieel operahuis? Operadagen Rotterdam maakt van de nood een deugd. Er wordt in tien dagen tijd niet alleen een uitgebreid scala aan zangvoorstellingen opgediend, ook variëren de locaties van huiskamers tot groot industrieel complex: de hele stad een podium. De nagestreefde laagdrempeligheid is daarmee ook sneller bereikt; op het Schouwburgplein werd vrijdag het festival door een vijftal amateurkoren geopend met een sympathieke quasi-improvisatie. Sindsdien trok het eerste weekend reeds 8.000 bezoekers.

In die geest van toegankelijkheid en participatie organiseert Merlijn Twaalfhoven The air we breathe in de Maassilo. De gedachte: we delen allen de lucht die we inademen. Boven zoemende bromtonen zingen de solisten elkaar toe in uiteenlopende stijlen en bezwerende melodieën. Het resultaat is een harmonieus ritueel, dat door vormeloosheid wel iets te lang duurt.

‘Echte’ opera’s worden ook vertoond. Intrigerend is de keuze van regisseur Timothy Nelson om de hoofdrolspeelster in Purcells Dido and Aeneas tevens de rol van boze tovenares toe te kennen. Zo ontstaat een schizofreen portret van een gefrustreerde Dido die, door allen verlaten, zichzelf ten gronde richt. Helaas was de uitwerking vrijdag, met clichématige spastische trekjes en handenwringen, veel te plat. Ontroerender werkte het contrasterend serene slot. Sopraan Rosanne van Sandwijk, begeleid door het sonore maar wisselvallige Scherzi Musicali, bezong met verstilde intensiteit haar lot en liep badend in wit licht tussen het Schouwburgpubliek door omhoog.

Hoe toenemende gekte een veel subtieler en dus indringender uitwerking kan krijgen toonde zondag de slecht bezochte opera Blond Eckbert van de Britse componiste Judith Weir. Het festivalthema ‘het verloren paradijs’ was goed voelbaar in dit duistere sprookje, waarin een teruggetrokken bestaan in de natuur wordt verstoord door angstige onthullingen. Sfeervolle zwart-witbeelden, live geschoten op toneel, eerden de stijl van Hitchcock. Het vormde een perfect complement bij Weirs sobere lyriek, door het Oxalys ensemble uitgevoerd met grommende suspense.