Het zijn totalitaire tijden

Als u maar een beetje meer vertrouwen in mij had gehad, was het allemaal niet zo ver gekomen. We hadden het zo leuk met elkaar kunnen hebben, u en ik – gewoon een ontspannen omgang, op basis van vriendschappelijkheid, maar nee, u vertrouwde de zaak niet. U wilde weten welk vlees u in de kuip had. U wilde weten waar ik woon, opdat u verhaal kunt komen halen zodra ik u irriteer.

En dus kwam de Kamer van Koophandel in beweging.

De fraude in het Nederlandse bedrijfsleven tiert welig, of, zoals de serieuze journalisten schrijven: „Nederlandse bedrijven zijn kwetsbaar voor fraude”. Uit de European Fraud Survey 2011 van Ernst & Young, een onderzoek onder werknemers van grote ondernemingen, bleek dat fraude en corruptie welig tieren in Nederland en dat Nederlandse bedrijven steeds minder maatregelen nemen om deze misdrijven te voorkomen.

Tel daarbij op dat bijna de helft van de werkgevers in het midden- en kleinbedrijf niets doen als ze zien dat werknemers frauderen, volgens een rapport dat Securitas twee maanden eerder uitbracht, en je komt tot de conclusie dat we het van de private sector niet moeten hebben. Willen we af van zwendel en bedrog, dan zijn we, hoe rechts we ook stemmen, afhankelijk van de Staat.

En dus kwam de Kamer van Koophandel in beweging.

De Kamer van Koophandel schreef me twee jaar geleden een brief. Aangezien alle Nederlanders de boel oplichten, bedrijven daar niets tegen doen, vastgoedhandelaren erop los zwendelen en niemand de ander nog vertrouwt, zat er maar één ding op. Er moest een wet komen. Een wet is nu eenmaal het antwoord op alles.

En dus kwam er een nieuwe Handelsregisterwet. Net als alle andere columnisten en straatartiesten werd ik verplicht tot inschrijving in het handelsregister. Ik moest 47,26 euro per jaar betalen. In ruil daarvoor werd mijn woonadres gepubliceerd. Wilde ik dat? Natuurlijk wilde ik dat niet, maar u wilde dat. Bij het minste, geringste vermoeden van oplichterij kon u me dan komen bezoeken. So far so good, zou je zeggen.

Nee. Het was niet genoeg voor u, was het wel? U wilde niet alleen weten waar ik woon. U wilde weten wie ik ben, met wie ik spreek en hoe het met mij gaat. En dus kwamen er nog meer wetten en verplichtingen en autoriteiten die belangen hebben bij die verplichtingen. Omdat u de boel niet vertrouwde, werd ik verplicht om mijn biometrische gegevens af te staan en werden artsen bij wet verplicht om de diagnose van de patiënten op hun factuur te zetten en zo de staat op de hoogte te brengen van al die dingen die een staat niet hoort te willen weten.

Jawel. U hebt gelijk. Zulke wetten zijn er gewoon voor de economische ordening. U wilt eenvoudigweg alles weten, opdat artsen en verzekeraars niet aan het frauderen slaan. Het is louter om fraude tegen te gaan dat de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) het beroepsgeheim en de contractvrijheid van artsen heeft afgeschaft en zelfs die van psychiaters. Het is om fraude tegen te gaan dat de NZa ondanks verloren rechtszaken geen krimp geeft en dat behandelaars en patiënten niet langer de vrijheid hebben om onderling afspraken te maken. Niet alleen mijn adres is inmiddels bekend bij u, maar ook al mijn wel en wee.

Omdat u me niet vertrouwt, zit er een pil aan te komen, een smartpil, die een microchip bevat. Die chip, van Novartis AG, wordt straks in mijn lichaam geactiveerd door mijn maagzuur en stuurt dan mijn medische informatie online naar de huisarts. Die huisarts stuurt de gegevens via een smartphone naar de NZa. Die Zorgautoriteit licht de Kamer van Koophandel in. De Kamer van Koophandel zet de informatie op mijn Makropas. Als ik mijn spaarpunten inlever bij de kassa, voor een Rösle-keukenmes, word ik eruit gezet, omdat ik hooikoorts heb.

Het is allemaal uw schuld. U bent tegenwoordig allemaal fatsoenlijk rechts. U geeft hoog op van eigen verantwoordelijkheid, maar bent u in staat de dingen op civiele wijze te regelen? Nee. U laat alles afhangen van wetten. Werknemers frauderen erop los. Werkgevers treden niet op. De samenleving en de markt krijgen het gedrag niet meer onder controle. Daarom moet de staat ingrijpen. We leven in totalitaire tijden. Dat is uw schuld.

Net nu die staat de controle heeft, de volledige controle over ieder van ons, gaan de griffierechten omhoog. Protesteren tegen overheidsbeslissingen bij de rechter wordt bemoeilijkt. De staat onderwerpt ons volkomen. We kunnen niet naar de rechter om te protesteren, omdat, laat de overheid met gevoel voor ironie weten, de burger op deze manier meer wordt aangesproken op de eigen verantwoordelijkheid.

Dat allemaal kun je politici verwijten, maar het ligt niet aan de politici dat de staat al deze macht krijgt. Het ligt aan u.

We hadden het zo leuk met elkaar kunnen hebben, u en ik, maar u moest zo nodig onze verhouding formaliseren. Wat zegt u? Nee, ik kan me voorstellen dat deze voorstelling van zaken u niet bevalt. Enfin, u weet me te vinden.