'Ik schrijf geen kolderverhalen'

Een jaar na zijn succesvolle debuut levert Tim Knol zijn tweede plaat af. „De regels van het songschrijven lap ik volledig aan mijn laars.”

Tim Knol (20) is in no time van een onbekende jongen met gitaar, de muzikale hype van Nederland geworden. Dit portret is een dag voor zijn cd-presentatie gemaakt. Foto: Andreas Terlaak 02-02-2010
Tim Knol (20) is in no time van een onbekende jongen met gitaar, de muzikale hype van Nederland geworden. Dit portret is een dag voor zijn cd-presentatie gemaakt. Foto: Andreas Terlaak 02-02-2010

Backstage bij Lowlands werden ze vorig jaar voor het eerst gesignaleerd: T-shirts met het opschrift ‘Tim Knol is vet’. Het was een idee van de platenmaatschappij die ermee wilde zeggen dat de zanger uit Hoorn niet alleen gezet is, maar ook een artiest om serieus te nemen.

Begin vorig jaar debuteerde Tim Knol met een album vol hartverwarmende liedjes in volgroeide Americanastijl, vrij naar het voorbeeld van Gram Parsons en Neil Young. Iets meer dan een jaar later volgt de 21-jarige muziekliefhebber pur sang zijn debuut met het album Days dat nog rijker en volwassener klinkt. Na een druk jaar waarin zijn liveband alsmaar beter werd, staat Knol binnenkort op Pinkpop.

Liefde voor muziek is Tim Knols tweede natuur. Op tafel ligt een deel van de oogst van de vrijmarkt; vinylplaten die hij scoorde op Koninginnedag. Elpees van Lee Dorsey, Percy Sledge en een singletje van The Gentrys met een cover van Arthur Alexanders Everyday I have to cry onderstrepen zijn liefde voor soul. Langzaam maar zeker maakt hij zich los van de platenkast van zijn vader. „Op een gegeven moment wil je zelf muziek ontdekken, en de opwinding die daarbij hoort. Gram Parsons was een openbaring, maar ik ga niet mijn hele leven naar één plaat of één stijl luisteren. Via muzikale helden als Steve Earle ben ik verder in het verleden gedoken, de oorsprong van country en soul.”

Sinds zijn vijftiende speelde hij in coverbands. Nummers van de Stones, Drive-By Truckers, zeg maar het stevige werk. Op basis van één zelfgeschreven liedje op MySpace, en zijn optredens in het voorprogramma van de groep Johan, bood de Nederlandse platenmaatschappij Excelsior hem een platencontract aan. Vanaf dat moment wilde Knol meer eigen nummers schrijven.

Met toetsenman Matthijs van Duijvenbode zette hij zich aan de keukentafel. „Het was een eye-opener dat we zelf nummers konden maken. Matthijs leerde me het een en ander over akkoorden en muziektheorie. Sindsdien ben ik me steeds intensiever gaan verdiepen in composities en melodielijnen. De regels van het songschrijven, bijvoorbeeld dat het refrein altijd na twintig seconden moet beginnen, lap ik volledig aan mijn laars. Op een gegeven moment vind je een eigen stijl. Daar ben ik verder mee gegaan.”

Op Days tekenen zich de contouren af van Tim Knols onvervreemdbare stijl. Zijn zang is ijl, gevoelig en persoonlijk. De muziek kan stevig rocken, dankzij de goed ingespeelde band en het fenomenale gitaarspel van Anne Soldaat. Songs als Shallow water en het met blazers verfraaide Do you leave the light on? hebben een herkenbare signatuur van emotioneel geladen muziek met een zorgvuldig gearrangeerde, open structuur.

Gebeurtenissen, bijzondere momenten en personen leverden Knol de inspiratie voor zijn teksten. „Years schreef ik over iemand anders, maar uiteindelijk moet ik vaststellen dat het over mijzelf gaat, de jongen die plotseling in een stroomversnelling terechtkomt. Het afgelopen jaar is in een sneltreinvaart voorbijgegaan, met al het succes en de dingen die we met de band hebben meegemaakt. Ik schrijf over echte dingen, geen kolderverhalen.”

Over zijn brave imago kan hij kort zijn: „Ik wil als artiest dicht bij mezelf blijven. En ik ben gewoon een aardige jongen. Natuurlijk word ik ook wel eens dronken, en dan tref je een heel ander iemand. Maar ik geloof niet in cool zijn. In Nederland bestaat dat helemaal niet meer, na Herman Brood. Die heeft alles al gedaan op het gebied van seks en drugs en rock-’n-roll. Ik kan alleen maar zoveel mogelijk trouw blijven aan mijn muziek.”

Na een Edison, succes op Lowlands en talloze concerten in binnen- en buitenland is Tim Knol er de artiest niet naar om naast zijn schoenen te gaan lopen. „Voor Pinkpop zijn we keihard in training, om zo strak mogelijk te klinken. De muziek moet rollen, zonder overbodige fratsen. We zijn er de band niet naar om er nu opeens een gospelkoor bij te halen. We gaan doen waar we het beste in zijn: mooie liedjes spelen.”

Days van Tim Knol verschijnt morgen bij Excelsior. Meer info: www.timknol.nl