Hij was bijna de Franse president

Frankrijk was al wat gewend van Strauss-Kahn en de vrouwen.

Maar een verdenking van verkrachting is zelfs de Fransen te veel.

Dominique Strauss-Kahn stond gisterochtend nog op de voorpagina’s van de Franse kranten Le Parisien/Aujourd’hui en France en Le Journal du Dimanche. ‘Nog altijd de favoriet’, stond er naast zijn foto’s in de populaire zondagskranten. Favoriet om over een jaar president van de Fransen te worden, ondanks een akkefietje anderhalve week geleden: uit een foto bleek dat ‘DSK’ werd rondgereden in een Porsche, waardoor zijn imago van ‘kaviaarsocialist’ nog wat werd aangedikt. Kranten en weekbladen vulden er tien dagen lang tientallen pagina’s mee.

Ach, de socialistische kiezers zijn massaal bereid om hem zoiets te vergeven, bleek uit de krantenpeilingen gisteren. Van de PS-kiezers zei 85 procent helemaal niet geschokt te zijn door dat Porsche-verhaal, DSK is nog altijd de enige socialist die er zeker van is Sarkozy te kunnen kloppen tijdens de verkiezingen in 2012.

Maar terwijl de kranten in Parijs van de drukpersen rolden, werd de favoriet van de peilingen uit een toestel van Air France op de Newyorkse luchthaven JFK geplukt, na een beschuldiging waarbij het zich laten rondrijden in een Porsche helemaal niets bij is. Etaleren van enige luxe kunnen de Fransen best hebben, buitenechtelijke relaties worden makkelijk getolereerd, maar een poging tot verkrachting door een kandidaat-president zet zelfs Frankrijk op stelten, met een hele dag hevige debatten en diepgaande analyses op de vele nieuwszenders op radio en tv. Live van voor het politiekantoor in Harlem waar DSK gisteravond werd verhoord.

Een uitstekend econoom, een inspirerend lesgever, een denker die als burgemeester van Sarcelles in de Parijse banlieue en als minister van Economie, Industrie en Financiën heeft bewezen ook te kunnen uitvoeren. Dat is één kant van Dominique Strauss-Kahn, 62, geboren in het steenrijke Neuilly-sur-Seine. Een vrouwengek, een rokkenjager die niet altijd de grens kent tussen flirten en intimideren, een ‘ranzige chimpansee’ zelfs. Dat is de andere kant van de man die in de media door het leven gaat als DSK.

Op de politicus DSK valt bijna niets aan te merken, schreef Libération al in 2007. ‘Zijn enige probleem is zijn omgang met vrouwen. Vaak te opdringerig, grenzend aan seksuele intimidatie. Gedrag dat bekend is bij de media, maar waarover in Frankrijk niet wordt gesproken’, schreef de linkse krant toen DSK op voordracht van Sarkozy benoemd werd tot directeur-generaal van het IMF.

Een jaar later vertelde de journaliste en schrijfster Tristane Banon tijdens een uitzending op de tv-zender Paris Première hoe ze in 2002 seksueel werd lastig gevallen door DSK, terwijl ze hem interviewde voor een boek. Tristane, een jonge socialiste, was geen onbekende voor DSK: zij was de beste vriendin van zijn dochter. Het was uiteindelijk Tristanes moeder, Anne Mansouret, die haar dochter overtuigde om vooral geen klacht in te dienen. ‘Ze ging door een depressie, ik wilde niet dat het nog erger zou worden voor haar’, aldus Mansouret, ook verkozene voor de PS. Volgens de website Rue89 bekende DSK tegenover Mansouret de seksuele intimidatie: ‘Ik weet niet wat me bezielde, ging volledig over de rooie’, zou hij haar hebben toevertrouwd.

Zelfs Piroska Nagy, de Hongaarse IMF-medewerkster die een tijdje een relatie had met haar baas, liet in een rapport blijken dat de relatie tussen hen beide niet zo evenwichtig was. ‘Ik was niet voorbereid op zijn avances. Ik had het gevoel altijd te zullen verliezen, of ik nu instemde of niet. Ik vrees dat deze man een probleem heeft waardoor hij moeilijk in staat is een bedrijf te leiden waar vrouwen werken.’

Schuldig of niet, de affaire zet de Franse politiek op zijn kop. Officieel wordt over het algemeen heel waardig gereageerd. Het Elysée zwijgt en wacht op meer info, ook PS-kopstukken zeggen het onderzoek af te wachten, maar iedereen zegt geschokt te zijn als het waar is. Links wacht met klamme handen af, rechts durft (nog) geen victorie te kraaien. Want als de beschuldiging klopt, straalt ze ook negatief af op de Fransman die het hardst zijn best deed om DSK op deze post te benoemen: president Sarkozy, de man wiens entourage in juni 2007 niet ophield te zeggen dat DSK nooit president zou kunnen worden, wegens te veel ‘ranzige affaires’.

Politiek gezien is er slechts éen ‘winnaar’: de vrouw die zegt dat de traditionele politiek stinkt, UMP en PS volstrekt inwisselbaar zijn en DSK geen kandidaat meer kan zijn: Marine Le Pen van het Front National.