Van Vuurland naar Alaska in veertig weken

Fotograaf Kadir van Lohuizen trekt in veertig weken van Zuid naar Noord over de Pan-American Highway. Onderweg legt hij zoveel mogelijk vast rond het thema migratie.

Uit heel Chili komen seizoensarbeiders naar de Estancia Cameron in Vuurland om de kudde schapen te scheren. Foto Kadir van Lohuizen/NOOR Sheep shearers come from all over Chile to Estanncia Cameron in Tierra del Fuego. Until two years ago the estancia was a cooperative, measaring 96,000 ha. The economic situation of the farm was detirrating so the farm was sold. The new onwner has doubled the sheeps to 50,000.
Uit heel Chili komen seizoensarbeiders naar de Estancia Cameron in Vuurland om de kudde schapen te scheren. Foto Kadir van Lohuizen/NOOR Sheep shearers come from all over Chile to Estanncia Cameron in Tierra del Fuego. Until two years ago the estancia was a cooperative, measaring 96,000 ha. The economic situation of the farm was detirrating so the farm was sold. The new onwner has doubled the sheeps to 50,000. Kadir van Lohuizen / NOOR

Eigenwijs. Dat is Kadir van Lohuizen (1963). Terwijl de wereld kijkt naar de opstanden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, richt de Nederlandse fotojournalist zijn lens op Latijns-Amerika. In maart vertrok hij voor zijn project Via PanAm naar het dorpje Puerto Toro, het meest zuidelijke puntje van Vuurland, Chili, om van daaruit, via de Pan-American Highway, in veertig weken naar Alaska te reizen. Doel is het thema migratie in beeld te brengen. „In Europa heeft het woord inmiddels een negatieve bijklank”, zegt Van Lohuizen, die zijn tocht heeft onderbroken voor een flitsbezoek aan thuishaven Amsterdam. „Vooral over arbeidsmigratie wordt vaak gesproken alsof het een nieuw fenomeen zou zijn. Onzin natuurlijk: de noodzaak om van de ene naar de andere plek te trekken is zo oud als de mensheid zelf.”

Van Lohuizen reisde eerder de wereld rond voor Aderen, over het leven langs en op zeven wereldrivieren. Voor Diamond Matters, te zien op de tentoonstelling Antiphotojournalism in museum Foam in Amsterdam, bracht hij de diamanthandel in kaart, vanaf de mijnen in Sierra Leone en Congo tot de diamanthuizen in Europa en de Verenigde Staten. Daarvoor doorkruiste hij negen landen. Dit keer zal hij vijftien keer een grens oversteken en legt hij een afstand af van 28.000 kilometer.

De PanAm afreizen is een oude droom. „Ik ga dit keer niet alleen als fotograaf, maar ook als filmer, blogger en radioverslaggever”, zegt hij. Vanaf deze week verschijnt op de achterpagina van NRC Weekend om de twee weken een foto met een korte tekst. De VPRO zendt vanaf deze zondag wekelijks een radioverslag uit bij Bureau Buitenland. Op viapanam.org komen foto’s, reisverslagen en filmpjes te staan. „En ik heb ik een app laten ontwikkelen voor wie mij wil volgen op de iPad.”

Hij heeft met reden gekozen voor die multimediale aanpak, waarbij hij hulp krijgt van twee onderzoekers en steun van de organisatie Paradox. „Ik vrees dat ik over vijf jaar mijn brood niet meer kan verdienen door alleen met een camera over de wereld te trekken. In deze tijd word je als fotojournalist gedwongen ook op andere manieren je werk te presenteren.”

Omdat hij, tien maanden lang, onder hoge druk elke week moet leveren, besloot Van Lohuizen twee maanden voor de officiële start van zijn project al richting Zuid-Amerika te gaan om de eerste afleveringen te produceren. In de afgelopen maanden bezochten Van Lohuizen en zijn onderzoekers een familie van Mapuche-indianen in Santiago die binnen Chili willen terugkeren naar hun oorspronkelijke grondgebied. In Santiago maakte hij een reportage over twee Peruaanse vrouwen die werkzaam zijn als au pair bij een welgesteld Chileens gezin. „Een klassiek migratieverhaal”, zegt Van Lohuizen. „ Op dit moment werken er zo’n 50.000 Peruaanse kindermeisjes in Santiago bij Chileense families in huis. Je ziet hoe de middenklasse profiteert van de goedkope arbeidskrachten uit een nabijgelegen land.”Deze week vliegt Van Lohuizen terug naar Bolivia. Van daaruit zal zijn reis leiden langs vluchtelingen in Colombia, mensensmokkelaars in Midden-Amerika, Puerto Ricaanse bendes in Los Angeles om via Canada uiteindelijk te belanden bij het door olieboringen bedreigde Alaska. Eindstation is Dead Horse, Alaska. „Een symbolische naam voor een plek om zo’n lange reis mee af te sluiten”, grinnikt de fotograaf.