Leraar die zijn leerlingen meenam op ezelsavontuur

Herman Hissink met leerlingen in de Biesbosch. Foto Cornelis de Vries
Herman Hissink met leerlingen in de Biesbosch. Foto Cornelis de Vries Cornelis de Vries

Herman Hissink beschouwde een reis als een epos. Een reis moest je laten gebeuren. Niet plannen. Geen voorzorgsmaatregelen treffen. De paracetamol moest je bijvoorkeur thuislaten.

Herman Hissink reisde vaak in gezelschap. Met leerlingen en oud-leerlingen van het Haagse Christelijk Gymnasium Sorghvliet, waar hij Nederlands doceerde, maakte hij in de jaren zeventig en tachtig vaak wekenlange wandeltochten.

Jan de Waard (60) vertelt hoe dat ging en dat ook Hissink niet aan enkele voorbereidingen kon ontkomen. „Herman prikte dan op een stafkaart een Grieks dorp in een ruig wandelgebied en schreef de burgemeester aan met de vraag wanneer ezels gekocht konden worden.” Daarna konden „monstertochten” van een paar honderd kilometer met pakezels beginnen.

Je leerde veel bij Neerlandicus Hissink, zeggen oud-leerlingen, maar niet de canon van de Nederlandse literatuur. Hij reciteerde wel graag – op theatrale wijze. En dan het liefst werk van een van zijn favoriete dichters, zoals Ida Gerhardt. Daarnaast probeerde hij zijn leerlingen vooral bij te brengen wat belangrijk is in het leven. Hissink gold als een gelovig en anti-materialistisch man. „Hij had meer met vlinders dan met auto’s”, zegt goede vriend Gert Jan Wenting (67).

Behalve voor de Nederlandse literatuur koesterde Hissink een hartstochtelijke liefde voor de natuur. Tijdens een drie weken durende wandeltocht door Frankrijk droeg hij elke dag een vers voor over een plant. Om een platgereden bidsprinkhaan op Kreta barstte hij in tranen uit. En regelmatig wees hij op het verdwijnen van natuur ten koste van bebouwing. De Waard: „Dat zag hij als iets apocalyptisch. Het vervulde hem met machteloze woede.”

Op menig leerling had Hissink een grote invloed. „Herman kende iedereen van binnen”, vertelt oud-leerling Jan Willem Broers (53) tijdens de herdenkingsdienst in de Haagse Kloosterkerk: „Op een dag stapte hij op me af en zei: ‘Wij gaan verzen oefenen voor Kerst en Pasen’.” En sindsdien is Broers zijn werkzame leven met taal bezig. Een ander vertelt dat Hissink hem heeft geïnspireerd om leraar Nederlands te worden. Jan de Waard: „Hij heeft veel mensen gevormd.”

Herman Hissink nam de tijd om ook buiten school met leerlingen op te trekken. Tijdens vakanties en in de weekeinden. „Dat vond men heel gewoon in die tijd. Herman zocht intimiteit in vriendschappen. Leeftijd zei hem niets”, zegt Hendrik Willem Flinterman (68). Tijdens de herdenkingsdienst werd Hissink omschreven als „een typische einzelgänger die altijd veel mensen om zich heen nodig had”.

De laatste jaren woonde Herman Hissink in een verpleeghuis. Ook daar bleef hij docent. Elke dag las Hissink de dames die hem verzorgden een vers voor, in de hoop dat ze er wat van zouden opsteken. Hij overleed op 19 april in zijn slaap.

Brian van der Bol